مامان جان
مامان جان
کاش میدونستی چقدر غمگینم، کاش میدونی ناراحتیام چقدر بیشتر از خوشحالیامه.
شاید میخواستی یه فرزند شاد رو به دنیا بیاری، اما کاش میدونستی تو این زندگی نمیشه، کاش میدونستی تو این بستری که قراره تو و همسرت واسش فراهم کنید آرامش واسش معنایی نداره، بیشتر از احترام شکستنهاست، بیشتر از شادیها دلهرست،بیشتر از خندههای از تهدل گریست، بیشتر از احساس خوب موفقیت قراره زمین خوردنا رو تجربه کنه، زمین خوردنایی که تمومی نداشته و نداره و برای این فرزند حقیر تا بحال بلندشدنی وجود نداشته.
گم شدم، گم شدم تو دنیایی که بزرگیش از فهم و درک من تماما خارجه.
سردرگمیام روزبهروز بیشتر روی سرم آوار میشه.
اشکهای غمم بیشتر از شادی سرازیر میشه.
ناامیدیم از خودم روز به روز بیشتر میشه و
تو هنوز از من انتظار داری آدم شادی باشم
از من انتظار داری محکمتر از قبل تصمیم بگیرم
انتظار داری بزرگمنشانه رفتار کنم در حالی که با گذشت زمان بیشتر پی میبرم که چقدر خودم و اطرافیانم عاجز و کوچیکیم.
مامان جان زندگی برخلاف اونچیزی که فکر میکردی برای من خیلی سخت و گیجکنندست...
تو میخوای بهم کمک کنی و برای دردهام مرهم باشی اما عمق این زخمها خیلی بیشتر از تصورم بود.
نمیدونم
نمیدونم
شاید یهروز از خواب بیدار شدم و دیدم آسمون رنگ دیگهایه.

دیدم آدمی نمیرنجه و نمیرنجونه.
دیدم هر کسی آزادانه به هر سمتی حرکت میکنه و بابت هر حرکتش بازخواست نمیشه.
شاید روزی بیاد که همه ما آدما به هم احترام گذاشتیم و دستای هم رو گرفتیم و خواستیم که جهان رو جای بهتری کنیم برای زندگی کردن.
مامان جان
ای کاش هیچوقت قبل از اون روز به این دنیا دعوت نمیشدیم.