صدای هدفون بلند بود که صدای بلندتری به گوشم رسید:
"امین! بیا بابات حالش خوب نیست"
با نهایت سرعت دویدم توی اتاق و رسیدم بالا سرش. دو دستش را روی قلبش گذاشته بود و از درد روی زمین می‌پیچید.
یخ کردم.
لرزه‌ای به تنم افتاد و سرمایی به درون ریه‌هایم پیچید که هرگز تجربه‌اش نکرده بودم. انگار که تکه یخ بزرگ و تیزی را مستقیما وارد سینه‌ام کرده باشند.
"اگه یه وقت ..."
در لحظه‌ای به کوتاهی یک تپش قلب، فکرم هزار جا رفت؛ به ساعت‌ها و روزها و ماه‌ها جلوتر. به پیام‌های تسلیت، دست‌هایی که برای همدردی به شانه‌‌های لرزانم می‌خوردند، نگاه‌های دلسوزانه، به گلایل‌های سفید، به خانه خالی.
وقتی که آمبولانس دست اندازها را یکی یکی رد می‌کرد
وقتی پزشک مراقبت‌های ویژه آرام آرام به مادر، وضعیت خطرناک پدر را توضیح می‌داد
و وقتی که تمام شب را تا صبح، مبهوت و بی حرکت روی پله‌های سرد بیمارستان نشسته بودم
تمام وقت فقط یک چیز را از خود می‌پرسیدم: "اگه یه وقت..."
...
آن شب تهران و کرج را زلزله‌ای 5.2 ریشتری لرزاند.
به خیر گذشت،
نه برای پدر اتفاقی افتاد و نه دیگر زلزله‌ای آمد.
اما لرزه‌ها هنوز هم تنم را می‌لرزانند.
