وقتی گذشته‌ها آنقدر دورند که به خاطرشان نمی‌آوری
وقتی آینده مبهم است و حال،
سرد و راکد و مسکوت
می‌دانی وارد سطح صفر شده‌ای
صفر، همان راهروی دراز و باریک که نور مهتابی‌ها روشنش کرده‌اند
نه در دارد،
و نه کسی به خلوت شومش گام می‌گذارد
خودت هستی و خودت
سکوتش آنقدر سنگین است که پرده گوش‌هایت را می‌درد
و راه خروج، آنقدر دور
که از ترس نرسیدن قدم از قدم بر نمی‌داری
