صحنه

با تخیل واژگونش در را از پشت سر باز کرد، از پله ها بالا رفت و به اتاقش برگشت. چشمانش اشک ها را سر کشیدند و در بهت فرو رفتند. خرده شیشه ها از زمین برخاستند و در دستش لیوان شدند. آنسوی پنجره، در خیابان مادرش را دید که از روی زمین برخاست و تن سنگین اتومبیل از او فاصله گرفت. هنوز خیره بود، به مادری که فریادش را قورت می داد و خود که فریاد نزده اش راه گلویش را باز کرد. دست های مادر برایش بای-بای می کرد، لبخند بر صورتش نشست، مادر را آنسوی خیابان تشخیص داد و پنجره رو به خیابان بسته شد