
ما انسانها بزرگ میشویم و سنمان افزایش مییابد و آنچه دیده نمیشود، احساسات و افکاری است که در ما رسوخی عمیق دارد و ما را به کار میگیرد. گاه درون وجود ما در اختیار فرد یا شاید کودکی است که ترسیده و دوست دارد به هر قیمتی تایید دیگران را دریافت کند و چنانچه ما به درون خود نگاهی عمیق و بیپرده نیندازیم از کارکرد و محرکهای خود مطلع نخواهیم شد.
مراجع من مدیری با سابقه بالا بود و یکی از پیشفرضهای جامعه و انسانها این است که افراد مسنتر تغییر زیادی نخواهند کرد، من چنین پیشفرضی ندارم و گاه حتی برعکس این مساله را هم دیدهام و گمان میکنم این پیشفرض یک باور نادرست و ناکارآمد و اما رایج است.
جلسات ما با ابراز ناراحتی جلال (نام مستعار) شروع شد، او انسان و مدیری دلسوز بود که متوجه شده بود در دیگران توقع زیادی ایجاد کرده است و از تداوم این روند ناخرسند بود اما راهی برای ایجاد تعادلی جدید در واحد تحت مسوولیتش پیدا نمیکرد.
یکی از مسایل شایع خصوصاً در مورد مدیرانی با سابقه بالا، تردید درباره اثربخشی جلسات کوچینگ و شکل کار کوچ است. به همین سبب تبحر کوچ و اطمینان از کاری که صورت میدهد، میتواند برای ترغیب مراجع به حضور در جلسات دوم به بعد به شدت تاثیرگذار باشد.
جلال خیلی شمرده و آرام صحبت میکرد و به طور مشخص تلاش میکرد که بر خودش و کلامش مسلط باشد. او مردی باتجربه بود که با احتیاط زیاد در حال ارزیابی جلسه، فرایند آن و نحوه برداشت من بود. کمی بیشتر که پیش رفتیم، مشخص شد که مورد قبول واقع شدن برایش بسیار مهم است و دلیل برخورد با احتیاط و تردیدش در جلسه نیز تحت تاثیر این عامل قرار داشت.
در حقیقت ما از قضاوتهای خودمان واهمه داریم و به همین دلیل تلاش میکنیم از شرایطی که در معرض خودابرازی قرار میگیریم، اجتناب کنیم. زمانی که امکان دارد، ضعف بزرگی را درون ما ببیند یا بفهمد که علیرغم سن و تجربه و جایگاهمان، میترسیم یا متزلزل عمل میکنیم یا شاید به دیگران باج میدهیم و برای ایجاد تغییر نگران و دستپاچه میشویم.
جلال متوجه شد که انسانی دلسوز است که گاه زیاد دلسوزانه برخورد میکند و این مساله بر عملکردش و تعاملی که با پرسنل دارد اثر گذاشته است. او گاهی زمان زیادی برای توضیح دادن صرف میکند که نتایج خوبی برایش به ارمغان نیاورده و گویی تزلزلی که در درون دارد، سبب میشود دیگران علیرغم توضیحات زیاد او، قبولش نداشته باشند یا برخورد نامناسبی با او داشته باشند.
او به وضوح دید که رعایت عدالت برایش ارزش محسوب میشود و برای سنگدل نبودن، به شکلی افراطی باز، رئوف و دلرحم است. جلسه اول برای او شفافیت و آگاهی بزرگی ایجاد کرد و او مشتاق شد، جلسات کوچینگ را مطابق پیشنهاد بخش منابع انسانی پیگیری کند و در آنها حاضر شود.
در انتهای جلسات جلال احساس بهتری درباره خودش داشت و در واقع از خودش و عملکردش راضی بود، او متوجه شد که از ناراحت کردن دیگران بیزار است و از ترس اشتباه کردن گاه دست به اقدامهای ضروری نمیزند و این مساله چالشهای او را چند برابر میکند.
تکرار الگوی دو سر طیف بودن، خصوصاً در تعامل با انسانها، برای جلال شفاف شد و در طی جلسات او موفق شد تصمیم بگیرد که نوع جدیدی از بودن را تجربه کند.
از جلال پرسیدم اگر نخواهی فردی سنگدل و بیادب باشی و در عین حال نخواهی اسیر تایید دیگران باشی، میخواهی چگونه مدیر یا انسانی باشی؟
گفت: دوست دارم سبک و راحت باشم، با شهامت صحبت کنم و مسلط باشم.
پرسیدم: اگر این گونه باشی، چگونه رفتار خواهی کرد؟
گفت: حرفم را نگه نمیدارم، قطعاً تندی یا بیادبی نخواهم کرد اما بیش از حد توضیح نخواهم داد، نمیخواهم در حق کسی اجحاف کنم اما مسوولیتی دارم که تصمیمهای آن افراد را تحت تاثیر قرار میدهد و لاجرم از من ناراحت خواهند شد.
جلال نتایج مطلوبی از جلسات گرفت، او با این که ناراحتی دیگران به معنای عدم تایید او و یا بیعدالتی او نیست، کنار آمد و به همین سبب ارتقای مشخصی در عملکرد خود دید، ضمن این که رضایت درونی بیشتری نیز حاصل شده بود و این رضایت به او برای تعامل مطلوبتر با افراد مطابق با ارزشهایش کمک میکرد. در جلسه آخر ضمن جمعبندی این مسیر، بر روی همین مساله در خانواده و در ارتباط با فرزندانش نیز صحبت کردیم و او گفت که برای درک بیشتر دخترش، شکل جدیدی از تعامل را با الهامگیری از این جلسات و تغییرات عملیاش آغاز کرده که بازخورد خوبی داشته است.
آیا شما هم از ناراحت کردن دیگران میترسید؟
آیا اقدامهای شما بیشتر متمرکز بر جلب تایید دیگران است؟
چگونه این ترس و تاییدطلبی بر عملکرد شما اثرگذاشته و آیا تمایل دارید همین روش را ادامه دهید؟
افشین محمد،کوچ زندگی،کوچ مدیران اجرایی