
لایسنس (MPL (Mozilla Public License یکی از لایسنسهای متنباز معروفه که توسط بنیاد موزیلا ساخته شد. این لایسنس بیشتر برای این طراحی شده که یه تعادل بین آزادی متنباز بودن و امکان استفاده توی پروژههای تجاری ایجاد کنه. یعنی هم کد آزاد بمونه، هم شرکتها بتونن راحت ازش استفاده کنن بدون اینکه خیلی درگیر محدودیتهای سختگیرانه بشن.
این لایسنس از سال ۱۹۹۸ معرفی شد، زمانی که موزیلا مرورگر Netscape رو متنباز کرد و براش نیاز به یه لایسنس مخصوص داشت، نسخه های بعدی این لایسنس ( مثل نسخه ۲.۰ ) به مرور برای سازگاری بیشتر با بقیه لایسنس ها مثل GPL و Apache اصلاح شد و به محبوبیتش اضافه کرد.
روش file-level copyleft، ویژگی ای هست که اونو از بقیه لایسنس ها متفاوت میکنه. حالا این ویژگی یعنی چی؟ یعنی اینکه هر تغییری که توی یه فایل تحت لایسنس MPL میدی، همون فایل باید دوباره با لایسنس MPL منتشر بشه.
ولی اگه اون فایل رو با کدهای دیگه مثل کد خودت ترکیب کنی، مجبور نیستی کل پروژهات رو باز کنی؛ فقط همون فایلهای MPL باید آزاد بمونن
فقط فایلهای تحت MPL باید آزاد بمونن، نه کل پروژه.
میتونی بخشهای اختصاصی یا بسته پروژه رو با کد MPL ترکیب کنی.
تعادل بین نوع پروژه ها، متن باز یا تجاری.
سازگاری با لایسنس های دیگه از نسخه ۲.۰ به بعد، مثل GPL یا Apache
خوندن و درک قوانین راحتتره نسبت به لایسنسهای Copyleft سختگیر
چون مجبور میشی تغییرات روی فایلهای MPL رو عمومی کنی نسبت به MIT و BSD محدود تره.
اگه شرکتی بخواد کل پروژه بسته باشه، دردسرسازه.
با اینکه نسخه ۲.۰ بهتر شد، هنوز با همه لایسنسها صد درصد سازگار نیست.
آزادی رو فقط روی فایلها اجبار به اجرا میکنه، نه روی کل نرمافزار؛ به همین دلیل میشه راحتتر دورش زد
مرورگر Mozilla Firefox
نرمافزار Thunderbird
موتور Rust در ابتدای توسعه
ابزارهای Bugzilla
لایسنس MPL یه گزینه متعادله، نه مثل GPL سختگیر و نه مثل MIT و BSD ازادی بی قید و شرط داره. همین تعادل باعث شده هم انتخاب مناسبی برای جامعه متنباز باشه، هم برای کسبوکارها. موزیلا با این لایسنس تونست یه الگو بسازه که هنوزم توی دنیای متنباز خیلی کاربرد داره. اگر دنبال آزادی همراه با انعطاف هستی، MPL انتخاب مناسبیه