
لایسنس AGPL یا همون GNU Affero General Public License رو میشه یه نسخهی ارتقا یافته از GPL دونست که مخصوص نرمافزارهایی طراحی شده که روی سرور اجرا میشن و کاربر از طریق شبکه باهاشون ارتباط میگیره. این لایسنس میگه حتی اگه فقط کد رو روی سرور اجرا میکنی و به کاربر خروجی میدی (و خود نرمافزار رو مستقیم بهش نمیدی)، باز هم باید کد منبع نرم افزار رو بهش بدی.
ایدهی اصلی AGPL همون کپیلفت قوی GPL هست، ولی با یک تبصرهی ویژه: اگه نرمافزارت رو طوری اجرا میکنی که کاربران از راه دور (مثل وباپها یا سرویسهای ابری) ازش استفاده کنن، موظفی کد منبع رو همونجا در دسترسشون بزاری. این یعنی حتی پروژههای SaaS (Software as a Service) هم باید سورس رو بدن. یکی از بحثبرانگیزترین قسمتهاش اینه که خیلی از شرکتهای بزرگ سرویسدهندهی ابری ازش فرار میکنن، چون مجبور میشن سورس تغییراتشون رو بدن. حتی بعضی پروژهها بعد از گرفتن سرمایه، لایسنسشون رو از AGPL به یه لایسنس محدودتر تغییر دادن تا مشتریهای بزرگ رو نترسونن.
جلوگیری از سوءاستفاده سرویسدهندهها که فقط از کد استفاده میکنن و تغییری که دادن رو برنمیگردونن.
سازگاری با GPLv3 و حفظ روح کپیلفت.
تضمین دسترسی واقعی به سورس برای کاربران نهایی، حتی توی نرمافزارهای آنلاین.
افزایش شفافیت توسعه و بازگشت تغییرات به جامعهی متنباز.
ممکنه باعث بشه مشارکتکنندههای تجاری کمتر جذب پروژه بشن.
برای بعضی پروژههای کوچک که دنبال جذب سرمایه هستن، ریسک حقوقی زیادی داره.
دیتابیس MongoDB (قبل از تغییر لایسنس به SSPL)
کلاود Nextcloud
نرم افزار Mattermost (نسخهی متنباز)
نرم افزار GNU Social
لایسنس AGPL یه جورایی «GPL + بند ضد فرار ابری» هست. این لایسنس مخصوص زمانی طراحی شده که نخوای شرکتها کد متنبازت رو ببرن روی سرورهاشون، کلی تغییر بدن و هیچوقت برنگردونن. از طرف دیگه، چون تعهداتش سنگینه، ممکنه باعث بشه بعضیها سمت پروژهت نیان. پس انتخابش باید با آگاهی کامل از مدل تجاری و جامعهی هدفت باشه.