
تو فقط یه یارویی هستی که منو یه بار توی مهمونی خندوندی
آپریل(کیت وینسلت)هم از همان زنانیست که سروش مدتی پیش برایشان نوشت ،لحظه ای از نمای پشت در جوار سینک ظرفشویی ،مکث طولانی،دوراهی بزرگ بین ادامه ی همان گرداب همیشگی و خانگی یا فریاد و بلبشوی هالیوودی
ابتدای نشان دادن حد و حدود انقلاب ِ این جاده ی انقلابی ،در دقایق اول نمایان میشود،زمانی که در کنار جاده ماشین را نگه میدارند و فرانک(دی کاپریو)تلاش میکند خاطره ی یک موقعیت بد را پاک کند و فیدبک های افتضاح را به فراموشی بسپارد؛موفق نشده و با سکوت به پایان میرسد .
فردا روز دیگر،آپریل باز هم هاوس وایف میشود و آنقدر میشوید تا لکه های چرب دردناک خاطرات هم پاک شوند.
سکانس اشنایی آن دو ،از همان ابتدا دارای سکوت های مرگبار است و اما صرفا چون ابتداست و ابتدا زیبا میتواند باشد ،از آن میگذرند.
در دیگر سو،مَرد،یک عدد مرد کت شلواری با بوی ادکلنی که همسرش برایش خریده دل منشی را برده و صحنه های تکراری روابط رقم میزند؛از حق نگذریم دلش هم خدا را میخواهد هم خرما را
بازی جان (مایکل شانون)تحسین برانگیز است و جای مهره ی خالی را ایفا میکند که آپریل و فرانک ندارند،جان همان جملاتیست که همهی ما در خود خفه میکنیم
ازدواج به سراشیبی سقوط میکند،نگاه تصمیم سخت آپریل و در انتها خیانت،میتواند چهره ی هرکدام از ما باشد که در فکر فرو رفته و گندابی را بالا میاورد.صبحانه ی آخر ،آخرین درخواست کمک است ،به نتیجه نرسیده و با اندوه زن، پلن دو را انتخاب میکند،تکرار ،تکْرار