با شوق زیاد به خانه رسیدم، بعد از یک ماه بلاخره اینترنت وصل شده بود، پسرم یکسالهام به دم در آمد و با اشاره و خنده مرا استقبال کرد.
همسرم بیتفاوت در آشپزخانه بود، با خنده گفتم ای کاش به استقبالم میآمدی، طعنه زنان گفت استقبال نداره، فکر کردی کی هست، برام جذابیتی نداری !
این حرفش مرا عمیق به فکر فرو برد:
یاد لیستی از دردها و رنجایی افتادم که برای همین رفاه نسبی کشیدهام، یاد شبی افتادم که در ترمینال اتوبوس تا چهار صبح خوابیدم.
یاد روزی که لباس مردهای را که در خانه سالمندان بود برداشتم و شستم و پوشیدم تا چند دلار بیشتر صرفه جویی کنم.
یاد روزی افتادم که ۳۵ کیلومتر پیاده راه رفتم چون پول بلیط اتوبوس نداشتم.
هیچ چیزی از من باقی نماند، من در خود شکستم.
این همه بخاطر کسی بود که به چشمانم خیره شود و بگوید برایم جذابیتی ندارد.
به نظر شما او مستحق چیست؟
بخشش؟ مقابله به مثل؟ جدایی؟ تنهایی؟ بدخلقی؟ خیانت؟ بیتفاوتی؟ چه باید کرد؟