دریافتم میکنم بهترین راه رهایی از دام افکار تو در تو و ایجاد انسجام فکری، نوشتن است. حتی وقتی همین جمله را نوشتم بعدا چندین بار ویرایشش کردم، و بعد فهمیدم که چقدر پاراگراف بعدی و عنوان به این جمله نزدیک نیستند و همین شد که هر دو را تغییر دادم و بعد فهمیدم که ممکن است من همانطوری حرف میزنم که مینویسم و شاید به همین خاطر هست که خیلیها، به خصوص کسانی که بسیار به من نزدیکتر هستند حرف من را نمیفهمند.
چقدر جالب است که نوشتن میتواند اینقدر کمک کننده باشد.
وقتی نوشتههای خود را میخوانی از لابهلای کلمات دغدغهها، امیدها، یاسها، مشغلههای ذهنی سر بیرون میآورند و تو را به نوشتن بیشتر، بهتر و دقیقتر تشویق میکنند، وقتی خودت مخاطب خودت میشوی میفهمی که دیگران چطور تو را میشنوند.
میان من و او یک ارتباط عمیق و قلبی است، ما همدیگر را دوستداریم و من به این ایمان دارم، اما یک مشکل اساسی وجود دارد، هر دوی ما دوست داریم دوست داشته شوم؛ مثل این است که بخواهی دو تا دوشاخه برق را به هم وصل کنی.
خوشحالم که من میتوانم در این رابطه با او صحبت کنم، میتوانم به جای فحش دادن، دعوا کردن یا قهر کردن سر موضوعات بی پایه، مدام از موضوعات بی پایه و سطحی به ریشهها دست پیدا کنم و تبرم را برای بریدن ریشههای ناامیدی از زندگیمان تیز کنم.
انصافا کار آسانی هم نیست، مثل این است که به داخل جنگلی انبوه با درختان تنومند میروید که حتی نور آفتاب به سختی زیر پای شما را روشن کرده و حالا میخواهید میان این همه درخت مثمر و مفید یک درخت پوسیده و پوک را پیدا کنید و بعد آنرا طوری قطع کنید که باقی درختان هم آسیب نبینند.
حال و هوای این روزهای من اینطور است که دقیقا خودم را در میان این جنگل انبوه می بینم.