
تپه شنی: قسمت دوم بالاخره بحث 59 ساله درباره شخصیت اصلی فیلم تلماسه 2 فرانک هربرت، پل آتریدس (Timothée Chalamet) را حل می کند. اگرچه داستان حماسی Dune ممکن است بر روی پل "مودب" آتریدیس متمرکز شود، اما این او را به یک قهرمان تبدیل نمی کند. در واقع، بخشی از دلیلی که رمان هربرت تا این حد تأثیرگذار باقی میماند، بهخاطر شیوهای است که از داستان کهن الگوی داستانی علمی تخیلی - و اغلب مشکلساز - انتقاد میکند. با این حال، بینندگان درباره اینکه آیا پل آتریدید در نهایت یک قهرمان یا یک شرور است بحث کرده اند. خوشبختانه، سریال Dune دنیس ویلنوو به شدت به مقاصد اصلی هربرت متمایل است.
از سوی دیگر، پایان اقتباس تلماسه دیوید لینچ در سال 1984، پل (کایل مک لاکلان) را به عنوان یک قهرمان پیروز نشان می دهد. این فیلم کالت-کلاسیک زمانی که پیروزی پل بر آراکیس یک طوفان باران را فرا میخواند - نه جنگ مقدسی که جهان را نابود میکند، به هدف خود میرسد. در حالی که Dune 2 برخی از جزئیات کتاب را اشتباه می گیرد، تغییراتی که ویلنوو ایجاد می کند بهتر در خدمت روایت ضد استعماری و ضد سفید منجی فیلم است. به عنوان مثال، چانی (زندایا)، یک جنگجوی سرسخت فرامن و معشوق پل، به نقش خود به عنوان یک مسیحا بدبین است و به درستی حدس میزند که داستان وسیلهای برای کنترل مردم فریمن است.
بحث درباره شرور یا قهرمان بودن پل توضیح داده شد
در فیلم Dune، فرانک هربرت عمداً تمام ویژگیهای یک داستان معمولی «برگزیده» را در بر میگیرد تا بر حرف خود تأکید کند: پل قهرمان نیست. در هر صورت، او یک شخصیت غم انگیز است که از ابزارهای مشکوک برای رسیدن به اهداف خود استفاده می کند. در ابتدا، پل برای زندگی در آراکیس و کسب اطلاعات بیشتر در مورد سیاره صحرای تولید کننده ادویه هیجان زده است. پس از کشته شدن پدرش توسط هارکونن (و به دستور امپراتور)، پل احساس می کند که اهدافش با اهداف مردم فرمن هماهنگ است. هم پل و هم فریمن می خواهند هارکونن ها را سرنگون کنند، هرچند به دلایل مختلف.
سرنوشت پل به برنامه پرورش Bene Gesserit گره خورده است.
هنگامی که پل و مادرش، لیدی جسیکا (ربکا فرگوسن)، به صحرا میگریزند و به یک خانواده فریمن پناه میبرند، جسیکا از دانش خود در مورد اعتقادات مذهبی فریمنها به نفع خود استفاده میکند. جسیکا نه تنها با طرح کویساتز هادراخ بن گسریت آشناست، بلکه میداند که دستور مادرسالاری او بذرهای اعتقاد فریمن به یک مسیحا - لیسان الگایب - را دوخته است. به لطف مداخلات خود لیدی جسیکا، سرنوشت پل به برنامه پرورش Bene Gesserit گره خورده است. با این حال، در حالی که پل ابروجود پیش بینی شده است، او تمایلی به ادعای این عنوان ندارد - و دلیل خوبی هم دارد.
Dune 2 مشخص می کند که پل یک قهرمان نیست
پس از حمله به طرح برداشت ادویه هارکونن و خوشحالی خود با مردم فرمن، پل با یک انتخاب روبرو می شود: به ندای سرنوشت فرضی خود توجه کند یا به طور کلی از این بار دوری کند. باز هم، به نظر می رسد که یک داستان علمی-تخیلی نسبتاً استاندارد است، اما بی میلی پل هیچ ربطی به قهرمان بودن ندارد. پل با برخی رویاهای رویایی از آینده، می داند که پذیرفتن نقش مسیح فریمن، مجموعه ای از حوادث غیرقابل توقف و خونین را آغاز می کند. از نظر او، آزادی آراکیس و انتقام گرفتن از پدرش لزوماً ارزش خونریزی هایی که در پی خواهد داشت را ندارند.
در بیشتر قسمت های Dune 2، پل با چانی و فریمن جوان تر طرف می شود: او موافق است که یکی از افراد خودشان آنها را رهبری کند و اصرار دارد که او لیسان الگایب پیشگویی شده نیست. در همین حال لیدی جسیکا با خوردن آب سمی زندگی دچار عذاب ادویه می شود. در تبدیل شدن به یک مادر بزرگوار، او از قدرت خود برای متقاعد کردن بنیادگرایان و سایر فرمن ها در مورد سرنوشت پل استفاده می کند. در ابتدا، پل از اقدامات مادرش خشمگین می شود، اما پس از اینکه هارکونن بی رحمانه یک پاسگاه فریمن را بمباران می کند، به ندای سرنوشت تسلیم می شود و معتقد است که انتخاب او کوچکتر از دو شر است.
Dune 2 نشان میدهد که پل آتریدید به عنوان یک شرور کامل چقدر وحشتناک خواهد بود
اگرچه پل موفق می شود آراکیس را آزاد کند، اما اقدامات او چیزی جز قهرمانی است. هنگامی که او تسلیم داستان Bene Gesserit می شود و آب زندگی را می نوشد - بنابراین قفل روشن بینی را در زمان و مکان باز می کند و به Kwisatz Haderach پیشگویی شده تبدیل می شود - پل همچنین به تمام غریزه خود خیانت می کند. او تنها کاری را انجام می دهد که در کل فیلم سعی کرده از آن اجتناب کند. با این حال، آنچه بیش از همه نگران کننده است، این است که پل چقدر در تحقق سرنوشت خود خوب است. هنگامی که او فرمن ها را به یک جلسه فرا می خواند و از روشن بینی خود برای تهدید آنها استفاده می کند، پل دون پتانسیل وحشتناک خود را برای شیطان نشان می دهد.
چانی همیشه مشکوک احساس می کند که به شدت از اقدامات پل خیانت شده است. پل نه تنها به خود اجازه می دهد که قربانی وسوسه تبدیل شدن به لیسان الگایب قدرتمند شود، بلکه طوری رفتار می کند که گویی این انتخاب درست (و تنها) است. از برخی جهات، ممکن است درست باشد: برای متوقف کردن هارکونن ها، اتحاد پل با فرمن ابزار قدرتمندی است. با این حال، کنترل تعداد زیادی از مردم به ذهن پل می رسد. هنگامی که خانه های بزرگ دیگر از به رسمیت شناختن پولس به عنوان امپراتور امتناع می ورزند، Kwisatz Haderach به فریمن های خود دستور می دهد که به ناوگان های در حال چرخش حمله کنند و بدین ترتیب جنگ مقدس پیش بینی شده خود را آغاز کنند.
چرا Paul's Villain Turn In Dune 2 کاملاً غم انگیز است
در پایان تلماسه هربرت، پل آتریدس متوجه می شود که دستیابی به هدفش - جمع آوری قدرت و نفوذ کافی برای سرنگونی هارکونن ها و امپراتور و در عین حال آزادی آراکیس - جنبه منفی وحشتناکی دارد. از آنجایی که اعتقاد مردم فرمن به او بسیار قدرتمند است، پل دیگر نمی تواند تمایل آنها را برای تسخیر جهان به نام خود کنترل یا مهار کند. به طور خلاصه، پیامدهای آزادسازی آراکیس یک جنگ مقدس خونین است. یادداشت ویران کننده ای که Dune به آن پایان می دهد، هشدار آشکاری است برای احتیاط از قهرمانان، به ویژه آنهایی که به جایگاه خداگونه می رسند. در حالی که پولس نمی خواهد جنگ مقدس رخ دهد، و در حالی که او در برابر پیشگویی ها عقب نشینی می کند، او همچنین معتقد است. تسلیم شدن در داستان تنها راه پیش رو است. اقتباسهای قبلی فیلم نتوانستهاند به درستی این احساس را کاهش دهند. همانطور که گفته شد، نسخه لینچ پل را به عنوان یک شخصیت ناجی سفید قهرمان ترسیم می کند - تسلیم شدن به ماهیت سینما و آنچه مخاطبان از فیلم های علمی تخیلی حماسی انتظار دارند. به قول خود هربرت، Dune درباره «نشان دادن سندرم ابرقهرمانی و مشارکت خودتان در آن» است، و Dune 2 بسیار از این قصد آگاه است.