ویرگول
ورودثبت نام
یقه سه سانتی
یقه سه سانتی
یقه سه سانتی
یقه سه سانتی
خواندن ۳ دقیقه·۸ سال پیش

نامه ای به زندگی‌ام

شاید در نامه گذاری این مرقومه توجه و تنبه بیشتری نیاز بود، چرا که مقدمه هر چیزی بیانگر آن است و شروع متن، حس مخاطب و خواننده را بر انگیزد تا چگونه از کلمات و سطورات برداشت نماید. از این رو نام این مرقومه کوتاه را نامه ای به زندگی‌ام نهادم تا بتوانم بگویم از چه می‌گویم و چه خواهم گفت.

فحوای این سطور کمی قبل از مراسم بله برون و کمی بعد تر تهیه شده و شاید به این دلیل از نظم و انسجام کافی برخوردار نباشد؛ اگر چه تلاش شد با بازنویسی کمی سامان بگیرد.

سامانی که ان شا الله به این مسیر جدید در زندگی سرایت کند و امورات را رتق و فتق نماید.

کوچه کیارنگ، بن بست مقدم آن جا پارک کن که آن ساختمانی که ورودی اش صاف نیست، همان جاست. از صدور این گزاره توسط مامان فریبا شاید کمی بیشتر از دوماه گذشته باشد. آن زمانی که برای اولین بار با ماشین به کوچه مقدم رفتیم و هیچ وقت فکر نمی کردم بن بستی این چنین مسیر زندگی ما را باز کند.

قطعا در زمان طرح و حتی تا جلسه دوم خواستگاری گمان نمی کردم این مسیر به سرانجام برسد. شاید بخشی اش به خاطر گرفتاری و سرشلوغی من بود اما قطعا اگر هم چنین نبود در مخیله ام نبود که چنین زودهنگام و سریع مقدمات دوره ی جدید مقدرات زندگی ام چیده شود.

زندگی من؛ اگر نبود برخی ایده های ارزشی که در ذهنم میخواند العبد یدبر و الله یقدر قطعا به دنیای سحر و جادو اعتقاد پیدا می کردم. اگرچه بعد تر به معجزه ی چشمانت ایمان آوردم.

دنیای پر فراز و نشیب زندگی بشری مملو از اتفاقات تاریک و روشن است. اتفاقاتی که امید بخش زندگی انسان ها و تکامل آن هاست. تکاملی که گاهی در کسب علم است، گاهی کار و گاهی شهادت!

همان مفهوم پر طمطراقی که اگرچه کمی رنگ و بوی سیاست گرفته است اما در کورسوی قلب آدمی موید رقت و اشک است.

میتمادزلوی زندگی من که از شرق رود الستر با لشگری از موهای مشکی آماده ای که چون هیتلر وقتی هامبورگ را به زیباترین بندر جهان تبدیل کرد، هیتلر وار با جنگ های پیاپی تمام قلب من را به اسارت بگیری و زیباترین کشتزار های محبت و عشق خدا را خلق کنی و من نگران خدایم. نگران خدایم که مبادا عشق ورزیدنت توحید در محبت من را کافر کند و اینبار بر خلاف تمام عمرم، به جای اعتقادات مصباح یزدی در کلاس های مثنوی سروش بنشینم.

به قول مرحوم بیژن؛

آنگاه که رهزنان

بر شب پرستاره ی ما کمند می انداختند

آنگاه که کهکشانی از الماس

بر شیشه‌های روشن ما فرود می آمد

بر تپه های مهتابگیر کاکوتی

از دور دست تا نزدیک

ما دوستار هم بودیم

میان خطوط دستی که سرنوشت ما بود

خطوط دستی که

بازگشت گله ها بود

خطوط دستی که قطع شده بود.

زیر ماه

عشق بود که می گشت

زیر ماه

عشق بود که بر می گشت

و بیژن نمی دانست که شاید هیتلر در خواب زنی را دیده بود با قامتی رعنا، چشمانی اروپایی و موهایی آسیایی، با دستانی کشیده از شرق تا غرب آرایش لب هایش که می آید و مرد شرقی کمونیست مسلکی را به آتش می کشد

و بیژن نمی دانست که من وقتی بعد از دیدن اولین بارت از خانه خارج شدم زیر نور ماه بودم، پس عشق بود که می گشت و عشق بود که بر می گشت…

چرا که ما باز هم از دو سوی حادثه یی به هم رسیده بودیم

از دو سوی حادثه یی که منجر به قتل گله یی شده بود

منجر به قطع یک دست

پس آنگاه که رهزنان

بر شب پرستاره ی ما کمند می انداختند …

این سطور را با دو روز تاخیر از جمعه شب مبارک بله برونم و بله برونت تقدیم می کنم …

بتاریخ سوم اسفند ماه یک هزار و سیصد و نود و هفت

۵
۱
یقه سه سانتی
یقه سه سانتی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید