اینترنت نفتی، موهبت یا منبعی نفرین شده؟ نظر شما چیه؟
انصافاً دنبال حرف جدید و تازهای توی این نوشته نباشید. کام همه ما به قول استاد اقتصادی که یک ساله گم شده تلخ که چه عرض کنم زهرماره.
توی این مدتی نامعلوم، کمی هم استراحت و آسایش برای محتوا نویسان قائل بشیم و به همه یه مرخصی اجباری تقدیم کنیم و بذاریم اینجا و هرجایی که مردم میتونن نظراتشون رو بنویسند، بنویسند و ما هم سکوت کنیم و با خودمون کمی حرف بزنیم و به این نتیجه برسیم که واقعا یک تعدادی عقل ندارن و انگار پول میگیرند که نادون باشند. و آخر به این نتیجه برسیم که آره فقط ما عقل کل هستیم.
نوشتههای قبلیم رو پاک کردم. چرا؟ چون سبک سنگینشون کردم، دیدم وقتی داشتم از افسردگی و خلق سینوسی میمردم، اومدم نوشتم که آی من دارم میمیرم و توی اون نوشتهها نوشتم که آره من ۱۰ ساله میخوام فیلم ببینم و مستند نگاه کنم، برم تیاتر و یادداشت بردارم ولی این پایان نامه رو چه کنم؟ این مقاله رو چی؟ این مهلتهای پایانی رو چطوری مدیریت کنم؟ آخ انرژی ندارم، آخ برای بشریت چکار کنم؟
چه نشستهاید که اینترنت نفتی با محدود شدن دسترسیش به من فرصت همه این کارهارو داد و الان دیگه با خیال راحت دارم پایان نامه نمینویسم. یه چند ساعتی هم بگذره از صبح جمعه، به دوستای نزدیکم اساماس میدم که: بله من یه بدبختی جدید پیدا کردم و این جریانات رو خلق سینوسیم هم یه ماله درست حسابی کشیده و الان بین خطوط کتابها، دیالوگهای سنگین فقط و فقط اشک میریزم و فین میکنم و در ادامه دنبال مستند بعدی میگردم.
پ.ن: آخرین مستندی که دیدم، مستند ایرانی به اسم توران خانم بود. پیشنهاد میکنم ببینیدش.