به نام خدا
« نخبه های مسافرکِش »

آن روزهایی که مدرسه را سکوی پرشی میدانستم برای دانشگاه؛ کاش میفهمیدم. کاش فریب نمیخوردم.
آنجا در شهرستان ما معلمی شغل نبود. خدمت بود و عشق. معلم به دنبال حقوق بیشتر نبود آدم بیشتر میخواست. اما کاش میدانستم که روزی بعضیها در دانشگاه، روی کرسی استادی مسافرکشی میکنند. عدهای که اغلبشان روزی جامهی ما را به تن کرده بودند. سخت به دنبال ماشین علم درس خواندند و تلاش کردند. سنگینی عینک بینی هایشان را آزرده می کرد و سنگینی نگاه دوستان قلبهایشان را. آنهایی که از نخبه بودن فقط اسمش را داشتند و مشکلاتش را. خیلیهایشان اما طاقت نیاوردند. بالاخره نخبه بودند دیگر! یعنی چه لباس نخبه خاک خاکی شود! مگر میشود تیغ نخبه برای طرح دولتی ببرد؟ مسخره است که نخبه در کارخانهای کثیف کار کند. آن هم چه کاری؟ بیل دست بگیرد! نخبه که نباید مشکلات صنعت را حل کند. جای نخبه پشت میز و درون آزمایشگاه است. نهایتا نخبه باید تدریس کند.
این شد که نخبهی این آدمها، آنها را به بهشت خارج کشاند. چند سالی درس خواندند، جان کندند، هجر و سختی کشیدند؛ تا بالاخره نخبهتر شدیم. عدهایشان را بازارِ بیرحم آن طرف مقهور خود کرد و ماندند. عدهای اما برچسب مرجوعی شدن را به جان خریدند و به اسم خدمت به کشور بازگشتند. اینها جهنم وطن را به بهشت خارج ترجیح میدادند. بعضی به خاطر نخبههایشان این طرف را برای جذب فالوور بهتر میدیدند و بعضی ها که بهشت و جهنم واقعی را شناخته بودند؛ وطن را مسیر بهتری میدیدند.
خلاصه باک ماشینهایشان را از بنزین خارجی پر کردند و در جاده جمهوری اسلامی ایران تاختند. بعضی در جادهی پر دست انداز صنعت استهلاک ماشین علمشان را بالا برده و چرخ اقتصاد و تولید کشور را چرخاندند و بعضی وارد اتوبان دانشگاه شدند؛ آنجایی که از آن آمده بودند، به تدریس پرداختند. اما عدهای از آنها مسافرکش شدند. ماشین علمشان را رنگ زردِ روشنفکری زدند، پلاک نخبه روی آن گذاشتند و نوای «ما عقب مانده ایم، آنها خوبند» سردادند. داد می زدند « اپلای سه نفر» و مسافر جمع می کردند. آخر اینها نخبهی باتجربهاند و باید نخبههای جوان را هدایت کنند. . .
ما که میدانیم اما احتمالاً خودشان هم بدانند بنزین خارجی از باک و سیلندرشان گذشته و تا مغز موتورشان نفوذ کرده. از اینها باید استفاده کرد اما بنزینشان را باید تحریم کنیم. دود اگزوز اینها خیلیها را بدبخت میکند.