تو طلوعی
تو انفجار نوری
تو شب سیاه پاییز
تو نهایت سکوتی
تو خموشی، پر رازی
تو شگفت اما یه رنگی
پر داستان و حرفی
پر معنا و مرادی
تو همان نغمه ی زیبای غروبی
تو همان نم نم باران
پر نجوای غروری
تو تمام حرف هایی
تو سکوتی تو خروشی، پر موجی
مثل دریا متلاطم
مثل اسمان، پاکی
تو کویری، پرستاره
گرم و سوزان، پر ز مهری
تویی آن غزل، پر آهنگ
منم آن قصیده ی سبز
تو و چشمان مستت
منم آن خمار بویت
که شدم محو طلوعت