گاهی با خودم فکر میکنم چطور میشود که ما ادم ها انقد سرسری به همه چیز نگاه میکنیم
بعضی ها حتی نگاه هم نمیکنند؛ سرسری عاشق میشوند، سرسری وارد رابطه میشوند، سرسری بچه ای را به دنیا میاورند بدون ذره ایتفکر…
در این دنیایی که حتی ضروری ترین نیاز انسان که نفس کشیدن است آداب خودش را دارد خارج از عقل است که از لحظات زندگیمانساده عبور کنیم.
لحطه لحطه زندگی ما ارزش زیستن،تجربه کردن، آموختن و درس گرفتن دارد…
کاش لا اقل کمی برای خودمان نه دیگری ارزش قائل بودیم…
آن وقت
ارزش سکوت و تفکر قبل از صحبت کردن
ارزش مطالعه کردن قبل از اظهار نظر کردن
ارزش رها کردن کلیشه ها و باور خود
جایگاه خزعبلات را میگرفت
این ها خیلی ساده هستند
از فرا گرفتنش تا عمل
در این میان افرادی هستند که همه این ها را میدانند و اتفاقا مفسران خوبی هم هستند اما فقط تا مرحله حرف
پای عمل که میرسد کم می اورند انگار همه چیز یادشان میرود کارشان فقط منم منم کردن است
عده ای کلا خارج از این محدوده ها هستند
خوشبحالشان فراغ بال و آسوده خاطرند، سرشان زیر برف و کیف دنیا را میکنند…
فقط ضررشان به ما میرسد که البته خودشان به هیچ عنوان ککشان هم نمیگزد
و البته یکی از ویژگی های بارزشان اسفند دود کردن است تا چشم نخورند
ورژن خاصی از یک انسان ناکامل…
عده ای دیگر دنباله رو هستند
همیشه نشسته اند، پا روی پا انداخته و منتظرند ببینند همسایه چه میکند
آنها هم همان کار را بدون ذره ای منطق تکرار کنند تا فقط و فقط مدال افتخار رفتار و زندگی گله ای را از آن خود کند…!
چه دستاور خارق العاده ای…
و بسیاری دسته های دیگر که بیانش خارج از حوصله ماست
این ها دسته های اولیه جنگل هستند که گاها آدم هایشان را به هم قرض میدند
پس
بنگر، بشنو، خوب فکر کن و تصمیم بگیر
و جوانه های عملت را در زندگی ببین
