یادش بخیر...
روزگار کودکی ، عجب خوش می گذشت.
ما بچه ها از یکایک فصل ها و دوره های زندگی، لذت فراوان می بردیم.
بی خبری از رنج و کینه، دنیایمان را رنگین و زیبا می کرد.
اگرچه رویدادها بر دور تکرار بودند، اما لذت ها هرگز تکرار نمی شدند بلکه به تناسب هر رویداد، از نو خلق می شدند.
کودکی فصل نوزایی، تازگی و طراوت بود و هر لحظه حال و هوایی خوش داشتیم.
ما اساسا با مفهوم درد، خستگی، رخوت و مرگ بیگانه بودیم.
وقتی بچه بودیم، نظم زندگی را دوست داشتیم و روزمرگی هرگز مُخلّ شادمانی و سرخوشی هایمان نبود.
زندگی ما چهار فصل بود هر فصل گره خورده با دوره هایی متفاوت که از یکایکشان حظ وافر می بردیم.
بهار و عید با هم می آمدند. پر از دوره های دلچسب ، خانه تکانی ، چهارشنبه سوری، سفره هفت سین با سمنو و سنجد و سبزه و ... ماهی، سیزده روز دید و بازدید و هر روز و هر ساعت خانه ای و قوم و خویشی هر یک به جای خود. هر یک دنیای خود.
شادی های ما تکرار می شدند و همواره تازه بودند.
فصل نوروز می رفت اما باران به جای خود بود. بازی در کوچه همیشگی بود.
مدرسه اما تمام می شد . دوره ها می آمدند و می رفتند تا به تابستان می رسیدیم.
تابستان، فصل دوره ها و رویدادهای رنگارنگ و گونه گون بود.
فصل کوچ شبانه به خنکای بام ، وه که پشت بام چه دنیای بزرگی بود.
ظهرهای داغ و خلوت، صدای اذان در کوچه، دویدن پروازگونه در کوچه های پر از بچه های بزرگ و کوچک، آمد و شد دوره گردها، بستنی و هندوانه های محبوبی خوش نقش و نگار...
دریا و ساحل... باغ و استخر و بیدهای پریشان پر رمز و راز با آن گیسوان آویخته و سایه های گریزانشان بر ما.
فصل جاده و سفر....
دوران خوش آب تنی و حوض و ... بادبادک و بازی و ...جوب و کوچه و... کوچه و باز هم کوچه...
تا ابد کوچه...
تابستان بی پایان بود و نمی دانستیم چگونه به آخر می رسید تا اینکه شبانگاه، باران بر سرمان می ریخت و ما با شتاب رختخواب ها را بر سر و دوش می گرفتیم و به زیر سقف خانه پناه می آوردیم، به کوچ پایان می دادیم و
این زمان شروع پاییز بود. حتی اگر هنوز ماه مهر و مدرسه از راه نرسیده بود.
مدرسه چه دنیای بزرگی بود. از نگاه آن روزِ من، حیاط مدرسه تَه نداشت. کلاس هایش فتح ناشدنی بودند.
چه جادویی در کتاب های ما بود که از خواندن داستان ها و تماشای عکسهایشان سیر نمی شدیم؟
چقدر رخوت گیج کننده پاییز و زمستان را دوست داشتم. سرمای دل انگیز که از راه می رسید، درها را می بستند و بخاری ها را روشن می کردند. بخار بر شیشه ها می نشست. در فصل مدرسه لباس هایمان نو می شد.
پاییز همیشه فصل آغاز بود...
آغاز مدرسه.
بازی برگ و باد و چتر و چکمه و باران در کوچه ها.
رفتن های شبانه به خانه مادربزرگ و پدربزرگ ها.
عموها و خاله ها و دایی ها ...
و رفت و آمدهای مکرر به دنیای خیال انگیز بچه ها و همسال ها...
مهمانی و گریز از مشق هایی که هیچ گاه دوست نداشتیم بنویسیم.
به جایش لذت بازی های نشسته دورهمی کودکانه...
و باز فصلی نو،
زمستان و برف...
برف که می آمد درهای بهشت از آسمان به روی زمین گشوده می شد.
در همهمه صدای برف، چه داستان هایی از سعادت و خوشبختی که در ذهن خیال پرور خود نمی ساختیم.
با رقص دانه های سپید، تا دورترین حدّ شور و ادراک کودکانه سفر می کردیم...
یادش بخیر
آن روزها خوشی ها عمیق و ماندگار و دلتنگی ها و غصه ها زودگذر بودند.
دوره های دلتنگی و غصه مختص بزرگ سالی است. کودکی فارغ از رنج بود...
امروز اما حکایت دیگری است...
من و تو هنوز کودکیم.
تنها کالبدمان بزرگ شده است.
من و تو مثل گردوییم از برون سخت و از درون نرم و سفید و شیرین...
ما خوشبختیم چرا که از دروازه کودکی، چند قدمی بیش دور نایستاده ایم. هنوز رخوت جادویی کودکیمان را به یاد داریم. همین که دلتنگ آنیم ما را بس که ردّ کودکی همچون جای پای عابران بر برف، بر صفحه صاف دل و جانمان باقی مانده است.
می دانی؟
دنیای ما افلاطونی است. ما حقایق را به چشم دیده ایم اگرچه فراموششان کرده ایم اما سایه ها هنوز به جای خود هستند.
بگذار تا به این دنیای افلاطونی خود دل خوش داشته باشیم.
همین هم در این دنیای هرزه گرد بی انصاف، برای ما غنیمتی است.
نشانه ای از مهر خداست.
دست او بر سرمان است و نگاهش، نگاهبانمان
تا دروازه خدا راهی نیست. . .
ما از جماعت اعرافیم.
در میانه بهشت و دوزخ ایستاده.
از اینجا رانده از آنجا مانده. از آن ماندن شاد و از این رانده شدن، غمگین. لیک بیا تا سپاسگزار باشیم.
تا بهشت، چند قدمی بیش فاصله نیست.
اعرافیان امید دارند و ما نیز ...
امید که سرانجام روزی پوسته بشکند و جان سفید و نرم و شیرین مان از قفس رها شده، پرواز کند.
تا اوج رسیدن.
تا به دروازه ی کودکی...
تا بهشت خدا
و
خدا...
1 خرداد 1397
سوسن چراغچی
