ابتدا با او قهر بودم.
ولی حال فقط سرسنگینم.
بندرت به او توجه می کنم.
مگر وقتی که دادش در آید و با گریه هایش مرا متوجه خود کند.
هر دو کودکیم، لجباز و یکدنده.
هرکدام اصرار داریم حق خودمان را از دیگری بگیریم.
البته فقط اوست که بر گردن من حق دارد.
سالهاست سوارش شده ام و از او کار می کشم.
هر کاری بخواهم برایم انجام می دهد.
هرکجا که بخواهم مرا می برد.
هر چیز که بخواهم برایم می گذارد و بر می دارد.
هر هوسی، هر هدفی، هر اندیشه ای، هر آرمانی، هر شوق و شوری، هر پیامی،...
هرچه... هرچه بخواهم می گیرد، به واقعیت مبدل می کند و برایم می فرستد.
مرا بر پشت خود گرفته و به این سو و آن سو می برد.
او جسم فرمانبردار من است.
جسم انسان مانند کودکی است که دوست دارد تمام حواس مادرش، جان، فقط و فقط به او باشد.
دستش را بگیرد و با او و در کنار او زندگی کند.
اما مگر در این دنیای چندمیلیارد نفری، چند نفر هستند که به این خواسته جسم خود توجه می کنند یا گردن می نهند؟
ما با جسم ولی بی توجه به آن زندگی می کنیم.
هر دم، نفس می کشیم اما حواسمان به ریه ها نیست.
غذا می خوریم، اما معده دیگر کیست؟!
راه می رویم، اما پایمان خسته می شود؟ دستهایمان چه؟ چشمهایمان؟
آن ها گناه ندارند؟
بار که سنگین می شود جسم خسته می شود و دردش می گیرد و با علامت درد، به ما واکنش نشان می دهد. مانند بچه ای که وقتی از دنیای اطراف خود بی توجهی ببیند، گریه می کند.
زار می زند و می نالد.
اما دل سنگ ما برایش نمی سوزد. او کودک است اما همچون کوه، پشتمان را نگه داشته و در ازای آن، فقط نگاه و توجه ما را می خواهد که همین را هم به او نمی دهیم.
الحق که ما آدمها چقدررررر قدرنشناسیم.
سوسن چراغچی
تابستان 1395
