
زن از خانه بیرون زد و در هوای داغ غبار آلود به راه افتاد.
پشت سر زن، مرد قوی جثه ای راه افتاده بود و قدم هایش را با گام های او کوک می کرد تا از او جلو نزند و بتواند از پشت سر زیر نظرش بگیرد.
در همین حال، نگران از این بود که حس ششم زن خبردارش کند، برگردد و پشت سر خود را نگاه کند و او را ببیند که داشت دزدکی دنبالش می رفت.
اما هرچه کوشید، کارگر نیافتاد و سرانجام زن برگشت و او را دید.
با این وجود هیچ واکنشی از ترس در نگاه و رفتار زن آشکار نشد.
تنها به آرامی راه باز کرد تا رهگذر از کنارش بگذرد و از او جلو بزند.
مرد بناچار همین کار را کرد.
دماغش سوخته بود اما نباید بهانه به دست دختر می داد.
از کنار او رد شد و جلو افتاد.
با این وجود شش دانگ حواس خود را به پشت سرش داد تا زن را گم نکند و البته گام های خود را نیز با قدم های او میزان کرد تا زیاد از او فاصله نگیرد.
مرد از جلو و زن از پشت سر می رفتند.
آن دو کمی جلوتر به جمعیت اندکی رسیدند.
زن بطرز نامحسوسی پا کُند کرد.
از لحظه ای که مرد پشت سرش راه افتاده بود، حضور سرد منحوسش را حس کرده بود.
باید هرطور شده شرّ این مزاحم را از سر خود باز می کرد.
از این روی بعد از دوسه بار این پا و آن پا کردن، درست لحظه ای که جمعیت در گلوگاه خیابان، نبش کوچه ای گیر کرد و فشرده تر شد، فرصت مناسب را بدست آورد و خودش را لابلای جمعیت از نظر گم کرد. سپس مانند برق به درون کوچه پیچید. بسرعت از خم کوچه گذشت آنگاه به پشت سر خود نگریست و چون اثری از مرد غریبه ندید، نفسی به آسودگی کشید.
مرد مزاحم او را گم کرده بود.
گام های زن دوباره آرام شدند.
ولی هنوز دل نگران بود.
در میانه ی کوچه، به دالانی رسید که راه به کوچه دیگری داشت.
برای احتیاط بیشتر از دالان رد شد و به کوچه پهلویی رسید.
حالا دیگر محال بود مردک نرّغول پیدایش کند.
در دل به زرنگی و مهارت خود آفرین گفت!
از کوچه دومی آرام آرام می گذشت.
کم کم از داغی هوا کاسته شده و زمان رو به خنکای عصر می رفت.
زن باز سربزیر شده، در اندیشه هزار جوروناجور زندگی خود بود که سایه ی درازی پیش پایش نشست.
سربلند کرد و او را دید.
همان مرد غریبه!
کم مانده بود از ترس، غالب تهی بکند.
مردک بدهیبت نکره، بعد از این که زن را در میان جمعیت گم کرد، الله بختکی به کوچه پهلویی وارد شده او را از دور دیده و به روکم کنی، روبرویش در آمده بود!
نیش تا بناگوش باز مرد ، صورتش را نفرت انگیزتر از پیش نشان می داد.
با نگاهش می گفت که در این تعقیب و گریز او پیروز و زن شکست خورده بود.
زن با خود فکر کرد از آسمان که پرت نشده پس از کجا در آمده بود؟؟
به یاد دالان دررو افتاد که خیال می کرد راه نجات او بود. حال آن که این دالان مثل سوراخی در تشت آبی بود که هر چه آن می رِشت، این یکی پنبه می کرد. شاید اگر از آن، راه میانبر نیامده بود این مرد را سر راه خود نمی دید.
کوچه کَم کمَک شلوغ تر می شد. چند نفر رهگذر از پس و پیش می آمدند .
زن از حضور آدم های دیگری در کوچه دلش قرص شد.
دوباره هوش زنانه اش بیدار شد.
بی درنگ، کنار خانه ای ایستاد و دستش را به سمت زنگ در خانه برد که مثلا مقصدش آنجاست و می خواهد زنگ بزند.
از این حرکت، مرد مزاحم حساب کار دستش آمد و بناچار پا تند کرد و از کنارش گذشت.
زن او را از دور پایید. تپش قلبش کمی آرام گرفت. زنگ در را رها کرد و تقریبا به حالت دو در مسیر مخالف مرد به راه افتاد.
در انتهای کوچه به دالان دیگری رسید که این کوچه وسطی را به کوچه سومی وصل می کرد.
غافل از آن که مرد هم پشت سر خودش را می پایید. دید که زن از دالانی، کوچه را میانبر زد. آن نقطه از کوچه که او ایستاده بود هم دالانی بود. از آن راه به کوچه ی زن خزید و رو به پایین رفت و زن رو بالا.
زن از ترس دیگر سر بزیر نبود.
باز هر دو به هم رسیدند.
زن دوباره او را دید.
عجب گرفتاری شده بود.
کلافه شد. کاش می شد داد بزند.
سایه ها درازتر می شدند ولی هنوز تا غروب آفتاب زمان زیادی فاصله بود.
شاید تقدیر چنین بود.
ترس را کنار گذاشت و ایستاد و با مرد چشم در چشم شد.
مردکه عوضی خنده زشتی کرد.
دست زن را گرفت و
زن بی چون و چرا همراه او رفت...
سوسن چراغچی
19 خرداد 1397