صبحانه ام تازه تمام شده بود.
چند مورچه برای خودشان روی زمین می گشتند.
از دیدن شان بازی ام گرفت.
یک دانه کنجد از باقیمانده نان برداشتم و روی زمین نزدیک یکی از مورچه ها گذاشتم.
فکر می کردم مورچه ها هوش فرا بشری دارند و امکان ندارد سرشان به چیزی که یک آدم سر راهشان گذاشته گرم بشود.
چطور بگویم؟
منظورم این است که این دو، دو دنیای متفاوت دارند.
اندازه هایشان یکی نیست که دنیای شان یکی باشد.
نه این که مورچه ها کوچک باشند... نه.
چه بسا از آن ها کوچکتر هم در میان مخلوقات یافت می شود.
منظورم این است که مورچه از آدم کوچک تر است... خیلی کوچکتر.
آنقدر کوچک که سر و گردنش به دیدن یک غول ...نه ... یک فراغول به نام آدم قد نمی دهد.
بنابراین درکی هم از چنین موجودی، آن هم درست یک قدمی دنیای خودش ندارد.
سرش به دنیای هم قد و قواره خودش گرم است.
چه تناقضی و در عین حال چقدر واقعی!
خلاصه این که فکر می کردم کنجدی که بدست من در دنیای مورچه رها بشود برای او قابل درک نیست و او راه خودش را خواهد رفت.
بارها دیده ام که مورچه ها گول نمی خورند و خودشان دنبال چیزهای دلخواهشان می گردند.
با این وجود در کمال شگفتی دیدم یک ثانیه بعد از این که کنجد را نزدیک مورچه گذاشتم، مورچه مقابل آن ایستاد و به آن نگاه کرد...بعد مکثی کرد و شاخک هایش را تکان داد.
فکر کردم دارد برای هم پالکی هایش پیام می فرستد که بیایید کمک...
اما کمک نرسید.
شاید هم این تنها تصور من بود که مورچه از رفقایش تقاضای کمک کرد.
او خودش یک تنه حریف کنجد بود.
چیزی نگذشت که خود دست بکار شد و دانه کنجد را به دندان گرفت.
از تماشای این صحنه ، حس خوبی داشتم.
چه می دانم...
شاید
به این خاطر که مورچه ای را سر کار گذاشته بودم یا این که می دیدم دنیای ما دو نفر ، آنقدر ها ها هم که فکر می کردم دور از هم نبود.
این کار همیشگی مورچه هاست که هر دانه ای را بردارند.
اما این یکی، دانه ای را که با قصد و نیت و مختص خود او گذاشته بودم، در لحظه و فی الفور برداشته بود.
با این که مرا ندیده بود، پیامم را گرفته بود.
بنابراین، یک جور همزبانی نامحسوس میان ما دو موجود متفاوت، برقرار بود.
دو دنیای موازی با یک دانه کنجد به هم متصل شده بود.
برای امتحان یک کنجد دیگر جلوی پای یکی دیگر از مورچه ها گذاشتم.
این یکی هم خیلی زود، کنجد را به دهان گرفت و حرکت داد...
به یاد زندگی خودمان افتادم.
ما که نمی دانیم.
شاید یکی از ما بزرگ تر هم درست در آن قلمروی که برای ما قابل دیدن نیست اما نزدیک به ماست، دانه های کنجد را سر راهمان می گذارد و سرمان را با بدان ها گرم می کند.
یا بازی می کند،
یا امتحان می کند ،
یا...
و یا دنبال همزبان می گردد.
این شغلی که داریم، این خانه و خانواده و همه اتفاق ها و رویدادهای لحظه و ثانیه ای که برای مان رخ می دهد، این صحنه های غریبی که مثل قارچ ناگهانی و یکباره جلوی چشم مان ظاهر می شوند و ما را به خود مشغول می کنند، این مشغله های جور واجور و این تقدیر، هر چه که هست، همگی دانه های کنجد هستند که به دستی نامعلوم در مقابل ما گذاشته می شوند.
اما اگر من این دو کنجد را نگذاشته بودم، مورچه ها به چه راهی می رفتند؟
اگر این بیشمار کنجدها سر راه ما گذاشته نمی شدند ما به چه مسیری می رفتیم؟
آیا بلد بودیم و هستیم چیزهای دیگری بجز از آنچه در این زندگی دیدیم و یافتیم و بافتیم، کشف کنیم؟
با چشم دو مورچه کنجد به دست را دنبال کردم... به راهی که داشتند می رفتند و
به این فکر کردم که اگر کنجدها نبودند این راه به کجا ختم می شد.
شاید آخرت که می گویند همین راه نامعلوم باشد.
وقتی واکنش آن دو مورچه را دیدم، شروع به نوشتن کردم.
یک وقت سرم را بلند کردم و دیدم دو مورچه نیستند.
غیب شان زده بود.
با کنجدها رفته بودند.
این هم کنجد آن روز صبح من بود.
سوسن چراغچی
5 مهر 1401
