هوا هنوز تاریک بود که از خواب پریدم.
خیلی هم جای تعجب نداشت زیرا مغز من عادت دارد بی دلیل و بی موقع ، فرمان بیدارباش صادر کند حتی اگر نیمه شب باشد.
باری، ناگهان و بی دلیل بیدار شدم و در جای خود نشستم و به روشنای آبی رنگ نشسته بر پنجره چشم دوختم.
سپس بی اختیار و بی آن که صدایی شنیده باشم از جا بلند شده و به سوی در خانه رفتم.
به همین سادگی...
در را باز کردم و از دیدن آنچه پشت در بود برای لحظه ای خشکم زد.
پشت در خانه ما چمدانی گذاشته و رفته بودند.
یعنی کار چه کسی می توانست باشد؟ نمی دانستم.
هر که بود زنگ نامرئی ذهن مرا زده بود و رفته بود. درست مثل وقتی که خودمان بچه بودیم و از روی شیطنت، زنگ در خانه همسایه ها را می زدیم و فرار می کردیم!
رنگ خواب آلودگی هنوز از ذهن نیمه هشیارم نپریده بود و من در حالتی از بی خودی بسر می بردم. از آن حالت هایی که انسان را مالکِ هست و نیست جهان می کند. چه حس خوب و دلچسبی است این بی خبری.
این که احساسات و عواطف خاموش باشد، نگران هیچ چیز نباشی و در آن گرگ و میش صبح گاهیِ ذهن ، فقط خدا و دنیایش را نگاه کنی.
مات و مبهوت به هدیه خدا چشم دوختم.
لابد دیگر...
شاید خود او بود که زنگ در ما را زده بود و این هدیه را برایم گذاشته و رفته بود.
اما فکر کردن به چنین چیزی در آن لحظه امری محال بود.
من تنها با سماجت ایستاده و به اینکه چه باید بکنم فکر می کردم.
آیا باید چمدان را برای خودم بر می داشتم یا اینکه با سرسختی به دنبال صاحبش می گشتم.
طبق یک عادت دیرینه، پرسش نخست هرگز به ذهنم نرسید و سریع و ناخوداگاه
دومی را انتخاب کردم...
از بچگی یادمان داده بودند درستکار و امین باشیم.
هر چیز صاحب خود را دارد و ما مالک الرقاب هر چه که سر راهمان سبز می شود، نیستیم.
ما تنها رهگذریم. با این استدلال حتی چمن های زیر پای ما در مسیر آمد و رفتمان بر زمین هم مال ما نیست. بلکه به قطع یقین، صاحبی دارد.
بزرگان دین می گویند خدا مالک و حاکم بر هستی در این دنیا و روز جزا است. درست به همین دلیل است که ما از این دنیا می رویم اما خدا می ماند.
کلُّ مَنْ عَلیها فَان وَ یبقَی وَجْهُ رَبَّک ذوالجلالِ والاکرامِ
آری این پاسخ خوبی است. چمن های بی صاحب از آن خداست و ما تنها در این مسیر بی نام و نشان، مسافریم.
مسافر نیازی به آنچه مال او نیست، ندارد.
یادمان داده اند آن چیزی متعلق به ماست که نه اینجا بلکه پشت دروازه های دنیا ، جهان پس از مرگ، به نام مان سند زده اند و ما که مسافریم حق نداریم از منزل گاه دنیا حتی یک چمدان با خود برداریم و به جهان اُخری ببریم.
همین که زمین و چمنی هست تا از روی آن بگذریم و برویم کافی است.
برداشتن یک لباس سفید، کفایت می کند...تازه آن را هم خودمان نمی بریم بلکه زنده ها به تنمان می پوشانند!
الغرض، برگردیم به چمدان بی نام و نشانی که پشت در خانه ما مثل چمن سبز شده بود و من گیج بودم با آن چه باید بکنم.
با همان استدلالی که از کودکی چون نشانی بر سنگ، بر ذهن من حک شده بود، قانع شدم که به قطع یقین، چمدان نمی تواند مال من باشد.
اطراف خانه را نگاه کردم. هیچ کس آن حوالی نبود. حتی پرنده ای هم پر نمی زد.
خدایا چه کنم؟ چه وظیفه سختی این دم صبحی پیش روی من گذاشتی؟!
هوا نم نمَک روشن می شد و سروصدای گنجشک ها درآمده بود.
به این فکر کردم که اگر چمدان را همانجا رها کنم یک آدم نا حسابی ، یک کسی که اعتقاداتش مثل مال من از بچگی قوی و محکم نیست، چمدان را بر می دارد و با خود می برد بی آن که به حق صاحب اصلی آن فکر کند و نقطه شروع فساد از همینجاست. یک لحظه پای آدم لغزیدن همان و سُر خوردن به درّه گمراهی و گناه همان.
من مثل پیامبری که از مرحله خودسازی خود گذشته و به گام هدایت و بهسازی دیگران رسیده است، به فکر سلامت روح آن یک نفری که نمی دانستم چه کسی می توانست باشد نیز بودم!
اگر چمدان را می بردند، هم صاحب بی نوا و هم دزد گمراه ، هر دو ضرر می کردند.
از روی کنجکاوی چمدان را بلند کردم تا وزن آن را تخمین بزنم.
چه سنگین بود این چمدان که همچون باری بر دوش بیگناه من سنگینی می کرد. دوباره آن را بر زمین گذاشتم و بدان خیره نگاه کردم. چمدانی معمولی بود و هیچ جاذبه یا علامتی از زیبایی نداشت.
رنگ خاکستری اش به کهنه می زد...
هیچ وقت از چمدان خوشم نیامده است. نه اسمش را دوست داشته ام نه خودش را.
هه... چمدان! عجب اسمی! ساده و بی معنی.
کسی چه می داند در این بسته ساکت و مرموز چه چیزهایی که نخوابیده. آیا پر از رخت و لباس نو یا کهنه است یا رزق و روزی حلال؟! پول!
آری پول، این حلّال مشکلات...
خود پول یا هر چیزی که آدم را به پول می رساند،...
بیچاره صاحبش. الان چقدر نگران است که چمدان نازنینش کجاست. هرچه بیشتر به آن ناشناس بدبخت فکر می کردم درمانده تر می شدم. دیگر اثری از آن خلسه شیرین خواب و بیداری دم صبح در سرم نبود. حال پر شده بودم از نگرانی و حواس جمعی که تمام سعی خود را بکنم تا صاحب چمدان پیدا بشود.
همین بهترین نشانه از هشیاری من بود. هشیاری یعنی اینکه از خلسه ی خواب و سفر به دنیای حقیقی درآیی و در این دنیای دروغین غرق شوی. آن وقت است که یادت می رود به این فکر کنی که چرا آن ناشناس، چمدان را پشت در خانه تو گذاشته است.
تو فقط به این فکر می کنی که صاحب اصلی کجاست تا مال را به او بر گردانی!
اصلا یک لحظه هم به فکرت نمی رسد که ای بینوا شاید صاحب اصلی خود تو هستی و شاید خود خدا بواسطه شخصی یا فرشته ای این چمدان، این فرصت، را پشت در خانه ات گذاشته است تا بیایی و آن را برای خودت برداری. اما تو می اندیشی گناه است، گناه...
آن روز صبح، من در آن لحظه به چمدانی که خدا پشت در خانه ام گذاشته بود توجه نکردم و دنبال صاحب اصلی گشتم. شاید به این دلیل که هیچ وقت از چمدان خوشم نیامده است. آن هم چمدان به این بزرگی و به این زمختی و بی رنگ و رویی. غافل از اینکه داخل چمدان مهم است و بار رزق و روزی ای که در آن جمع شده و صددرصد هرچه چمدان بزرگتر بار بیشتر...
آنقدر آنجا ایستادم تا آفتاب بلند شد و تا وسط کوچه آمد. دو سه عابر رهگذر از آن حوالی گذشتند. هر کسی رد می شد نگاهش می کردم تا ببینم آیا به چمدان نگاه می کند یا نه.
عجب دیوانه ای بودم!
پیشکشی را که پس نمی زنند و به بیگانه تعارف نمی کنند.
ولی من هشیار خواب زده از کجا باید می دانستم خود چمدان، هدیه خداست.
تصور کردم هدیه خدا آن نتیجه ای است که از کار خیر من، یعنی رد امانت به صاحبش حاصل می شود. رضایت او.
فکر کردم آزمایش الهی بار دیگر درخانه ام را زده. یک عمر همین تصورات را داشته ام و دست پرسخاوت خدا را رد کرده ام...
گذشت و خبری نشد.
بناچار چمدان را به داخل آوردم و از خانه بیرون زدم.
هنگام عصر که به خانه برگشتم، خبری از چمدان نبود.
غیبش زده بود.
خودش آمده بود و خودش رفته بود.
این دیگر چه حکایتی بود. فکر کردم دزد آمده است.
آری حساب و کتاب عقل را برای این روزها گذاشته اند دیگر.
در غیر این صورت انسان از فکر کردن به وجود اجنّه یا نیروهای موهوم ، خوف می کند و به هم می ریزد.
هر چه باشد دزد از جنس آدمیزاد است.
بگذار ببرد نوش جانش باشد. من که امتحانم را به خوبی پس دادم و بار من سبک شد.
اما دلم به این استدلال کذایی راضی نمی شد. چیزی ذهنم را فشار می داد و اذیتم می کرد.
دیدی چه شد؟
آخرسر، صاحب بینوا به حق خود نرسید!
چند سال پیش، چهار نفری همراه با رییس پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، معاون وی که دوست صمیمی و شخص امین و مورد اعتماد او نیز بود و مدیرکل پژوهشکده باستان شناسی پژوهشگاه برای انجام ماموریتی چند روزه به شرق آسیا، ژاپن، رفتیم. دلیل این سفر بازدید از دانشگاه تسکوبا با هدف گسترش همکاری علمی پژوهشی میان پژوهشگاه سازمان میراث فرهنگی و گردشگری و دانشگاه تسوکوبا بود.
تسوکوبا، شهر کوچکی است که اگرچه زیاد دور از پایتخت ،توکیو، نیست اما از هیاهو و شلوغی آنجا یک دنیا فاصله دارد.
چشم انداز سر سبز دانشگاه، بسیار زیبا و آرام بود و بخصوص زیر نم نم باران بهاری ، زیباتر و دلنشین تر هم می شد. فاصله دانشکده ها تا آزمایشگاهِ محل بازدید را با چترهای شفاف و قشنگی که به دستمان دادند، قدم می زدیم.
آن سه نفر همراهم را نمی دانم اما من که از این باران گردی در آن گوشه دنیا و در آن فضای شاداب دانشجویی، لذت فراوان می بردم.
در این سفر با تعداد زیادی از همنوعان ژاپنی خود آشنا شدم. دخترها و پسران جوان دانشجو و نیز زنان و مردان جا افتاده یا سالمندی که استادان آن دانشجویان بودند. ژاپنی هایی که نظم و دقت، وجدان و تعهد، پشتکار و صبوری، آنچنان سختگیرشان کرده است که بی نظمی و کم کاری را همچون گناه کبیره ی ما تقبیح می کنند و از این بابت نه خود و نه همدیگر را نمی بخشند.
بگذریم از این که خیلی از ما از شدت بی خیالی و غفلت، حتی به گناه کبیره نیز وقعی نمی نهیم.
قطارهای مترو منظم و دقیق، سر وقت می آمدند بطوری که اگر روزی وقفه کوتاهی در ورود آنها به ایستگاه پیش می آمد، مردم ندانسته و نشنیده یقین می کردند که یکی که خود را بابت یک گناه کم کاری نبخشیده ، خودش را جلوی قطار نگونبخت انداخته و سربه نیست کرده است. هم خودش را بدبخت کرده و هم قطار را [1] و هم مسافرین منتظر را به دردسر انداخته که حوصله شان از بی نظمی، بدجور سر می رود.
آری، نظم و انظباط در روح و جان مردم ژاپن در هم تنیده شده است. ادب و نزاکت قالبی این مردم، دیدنی است و آن لبخندها و خنده ها ...
و غذاهایشان...
وای که در آن چند روز بیشتر وقت ها گرسنه می ماندم...
میزبان ما، پروفسور باستان شناس و انسان شناس ژاپنی، تسونکی، سال ها قبل نیز در ایران تحقیق و پژوهش کرده بود. علاوه بر این با کشورهای عربی نیز بر سر موضوعات باستان شناسی مراوداتی داشت.
پروفسور در ایران می کوشید با کاوش های خود در منطقه زاگرس ، این فرضیه ی استاد فقیدش را ثابت کند که انسان های نخستین نه از راه شمال بلکه از راه آفریقا به اقیانوس هند و زاگرس در جنوب ایران آمدند و از این گذرگاه تمدن بشری، به سوی آسیا و اروپا رفتند.
پروفسور، در غارها و پناهگاه های طبیعی ارسنجان، به دنبال استخوان های انسانی می گشت اما هرچه تیم تحقیقاتی به سرپرستی او در گمانه ها زمین را می کَندند، به جای استخوان انسان، ابزار سنگی و یا استخوان حیوانات را می یافتند. این نیافتن های مکرر، کار پروفسور را سخت تر می کرد و تلاشش برای اینکه دل ایرانی ها را به دست آورد تا با او و تیم پژوهشی اش همراهی کنند و فرصت دیگری برای ادامه کاوش ها در اختیارش قرار دهند، بیشتر می شد.2
پروفسور در نخستین جلسه گفتگو با رییس پژوهشگاه که با هدف عقد تفاهم نامه همکاری باستان شناسی میان طرفین برگزار شد، با لحنی معصومانه ، اما به زعم من بیشتر از روی طعنه گفت: شما ایرانی ها باهوش تر از ما ژاپنی ها هستید ولی ما سختکوشیم و دست از تلاش بر نمی داریم. آنقدر سعی و تلاش می کنیم تا به نتیجه برسیم.
سخن او مرا به یاد داستان معروف لاک پشت و خرگوش انداخت. از نیش این طعنه دلم سوخت اما او مقصر نبود که واقعیت را می گفت .بلکه ما ایرانی ها خود مقصر هستیم که همچون خرگوش مغرور ، گاهی هوش و توان خدادای خود را عاطل و باطل گذاشته ایم و در خواب خرگوشی مان می مانیم تا لاک پشت های سختکوش در سرزمین خودمان از ما جلو بزنند.
بعضی از همکاران باستان شناس ایرانی ما در پژوهشگاه به ما خُرده می گرفتند که چرا راه را بر این بیگانه ها باز می کنیم تا بیایند و در محوطه های باستان شناسی ایران کاوش و پژوهش بکنند و از حق ما برای خودشان رزومه علمی پژوهشی بسازند.
با این وجود، این ادعا منطق درستی نداشت. زیرا همکاری علمی با موسسات علمی و پژوهشی و دانشگاه های خارجی به معنای نفی تاریخ و تمدن ما و پیش کش کردن داشته های تمدنی مان به خارجی ها نیست. بلکه فرصتی برای همکاری متقابل و تعامل فرهنگی و علمی میان پژوهشگران ایرانی و خارجی است. در صورتی که پژوهشگران و متخصصان خارجی یافته های پژوهش هایی را که در ایران انجام داده اند در نشریات معتبر کشورهای خود منتشر کنند ، نام ایران در دنیا بلند اوازه خواهد شد. و این رویداد جدیدی نیست بلکه همیشه اتفاق می افتد.
ارسنجان گوشه ای از سرزمین ماست و هرچه باشد ژاپنی ها انسان هایی درستکارند و همچون برخی از کشورهای همسایه از میراث فرهنگی ما برای خودشان هویت خود نمی سازند.
ژاپنی ها در گزارش های خود به نام ارسنجان و ایران اشاره می کردند.
پروفسور تسونکی، ایران را می شناخت و با فرهنگ و خلقیات و آداب و رسوم و غذاهای ایرانی آشنا بود. به گفته خود او ایران بنوعی وطن دوم او بود.
او مرد مهربان و صمیمی بود. روح زلالی داشت و می شد از نگاه افتاده و سربزیرش، عمق وجودش را دید. او در ایران و چند کشور عربی یاد گرفته بود اذان بخواند و این کار را بخوبی انجام می داد.
دومین شب پس از ورودمان به تسوکوبا، به رسم محبت، ما را به یک رستوران ایرانی برد تا با غذاهای ایرانی از ما پذیرایی کند. لابد می دانست، قادر به خوردن غذاهای ژاپنی نیستیم. پروفسور با دعوت از دانشجویان جوان و سرزنده خود، برایمان یک میهمانی شاد ترتیب داده بود. دانشجوهای ژاپنی شادمانه می گفتند و می خندیدند و با لذت از غذاهای ایرانی می خوردند.
اسم صاحب رستوران، علی بود که انصافا استقبال گرمی از ما کرد. اما اگر از گرسنگی دو رورزه خود درمانده نبودم قادر به خوردن غذاهای رستوران او هم نبودم زیرا با وجود این که ایرانی بودند اما طعم و بوی ایرانی نداشتند.
آن شب، در میان این همه چهره های خندان ژاپنی، با یک چهره آشنای ایرانی ، یک خانم جوان تبریزی آشنا شدیم. هرگز نفهمیدم چرا و چگونه ، یکه و تنها در آن سرزمین دورافتاده جدای از وطن و خانه و کاشانه اش، ایران و تبریز ، بسر می برد. توضیحاتش برایم قانع کننده نبود شاید به این دلیل پنهان که از نظر من در آن سفر، ژاپن جای عجیبی بود و نمی توانستم باور کنم یک ایرانی آنجا را برای اقامت دائمی انتخاب خود کند. با این وجود آنقدر آرامش و سلامت نفس در وجود این خانم بود که هرچه می گفت را باور می کردم.
او می گفت ماموریت پدرش در ژاپن، خانواده را به آنجا کشانده و پس از انجام وظیفه یکی دوساله ، خانواده به ایران برگشته بودند اما او خود بتنهایی در ژاپن مانده بود تا درسش را در رشته گیاه شناسی تمام کند. حالا دیگر خانم دکتر صدایش می کردند. او اکنون در دانشگاه تسوکوبا به صورت پروژه ای در مورد اثرات آلودگی هوا بر گیاهان کار می کرد.
پروفسور مهربان این خانم ایرانی را هم به این میهمانی دعوت کرده بود تا با دیدن او بعنوان یک هموطن در میان این جمع غریبه احساس غریبی نکنیم.
نامش هانیه بود، زیبا و ساده بود و صمیمی و بسیار مودب، خوش خلق و فروتن.
هانیه، زبان ژاپنی را به خوبی صحبت می کرد و از غذاهای ژاپنی، براحتی می خورد. هرچند اوایل زندگی در ژاپن برایش این کار سخت بود ولی بتدریج عادت کرد. او برایمان از ارزش غذایی این غذاها می گفت و این که بخاطر این غذاهاست که کلسترول ژاپنی ها بالا نیست و اکثرا طول عمر بالایی دارند.
او دغدغه ی آن تکان ها و رعشه های موهوم عذاب آور، که حتی مردم ژاپن نیز بدان عادت نمی کنند، نداشت. دختر آرامی بود و از نگاه من بظاهر هم که شده برای وطنش بی قراری نمی کرد. از این روی، براحتی در سرزمین زلزله خیز ژاپن جا افتاده بود.با مهربانی هر جا که می رفتیم همراهی مان می کرد تا مسیرها را نشانمان بدهد و یا نقش مترجم را برایمان ایفا کند تا به قول خودش، هموطنانش در آن غربت زرد و شلوغ، احساس غریبی نکنند.آن طور که می گفت و البته در عمل هم نشان می داد در برابر هموطنانش فرد مسئول و وظیفه شناسی بود. واقعا هم با وجود او احساس غریبی نداشتیم.
هانیه با همه آرامشی که داشت، از مردم سرد ژاپن دلگیر بود. مدام تاکید می کرد که ذهن هایشان بشدت قالبی است و هیچ واقعیتی را خارج از آن قالب، نمی پذیرند. ماجرای خودکشی در برابر قطار را هم او برایم تعریف کرد. می گفت، مردمی بسیار سختگیرند و خود را بابت اشتباه هایشان نمی بخشند. خود را به درخت های جنگل آویزان می کنند تا از شماتت روسای خود، آسوده شوند...از من می پرسید که آیا مایکو،دختر دانشجویی که با سفارش پروفسور در سفر از تسوکوبا تا توکیو ما را همراهی می کرد و در قطار کنارمان نشسته بود، فارسی می دانست؟ که اگر می دانست بهتر بود پیش او حرفی نزند...لابد چیزهایی از این مردم می دانست که نگرانش می کرد.
با همه این ها در تعجب بودم که چرا هانیه در آن سرزمین نه چندان دوست داشتنی دوام اورده و خیال جابجایی و بازگشت به وطن هم نداشت؟
وقتی حسابی به هم عادت کردیم ، هانیه درست شب آخر اقامتم در توکیو، از من خواهشی کرد. در واقع درخواست مهمی نداشت بجز انجام یک کار خیلی کوچک. او با یک دنیا شرمندگی از من خواست که اگر امکان دارد چمدانی را با خود به ایران ببرم و به پدر و مادرش تحویل دهم. گفت در این چمدان مقداری لباس هست که از آخرین سفر مادرش به ژاپن نزد او جا مانده بود.
با کمال میل پذیرفتم.مگر نه آن که آدم های با مناعت طبع، از هر کسی خواهش نمی کنند؟ پس برای من افتخاری بود که فردی با مناعت طبع چیزی از من خواسته بود.
چمدان را از او تحویل گرفتم و در گوشه ای از اتاق هتل گذاشتم.
آن شب همچون مریم عذرا شده بودم که از روز ازل، عنصری به نام وسوسه در چهار ستون وجودش، کار نگذاشته بودند.
نه آن شب و نه شب های پس از آن، حتی فکر نزدیک شدن به چمدان و نگاه کردن به داخل آن به ذهنم نرسید بجز آن که وقت و بیوقت از سر احساس مسئولیت و وظیفه به چمدان بزرگ، نگاه می کردم و مصمم می شدم تا این بار امانت را به سلامت به صاحب اصلی اش تحویل بدهم.
انگار همه کارهای دنیا تعطیل شده بود و همین یک، بر دوش من سنگینی می کرد.
چند روز بیشتر نبود که با هانیه آشنا شده بودم و بنابراین او را خوب نمی شناختم اما به وظیفه امانتداری بخوبی واقف بودم. از سر احتیاط به معاون رییس، که رییس حراست اداره مان نیز بود موضوع را گفتم تا او نیز بداند چنین چیزی نزد من امانت است...
فردای آن روز چمدان را به هواپیما سپردیم و روز بعد در فرودگاه تهران تحویل گرفتیم. از همراهانم خداحافظی کردم و با چمدان های خود و این یکی که حسابش از بقیه جدا بود، به خانه آمدم.
چمدان هانیه سه هفته ساکت و خاموش، گوشه اتاق پذیرایی ما جا خوش کرده بود و هیچ صدایی از آن بلند نمی شد. تا اینکه سرانجام مادر دوستم ، که منت بر سرم گذارده و بی آنکه مرا بشناسد ، با اطمینان و اعتماد، امانتش را به دستم سپرده بود ، آمد و چمدان را با خود برد.
چمدان، میهمان ناخوانده، خود آمده بود و حال بسلامت می رفت.
همه اینها اتفاقاتی معمولی بودند که آمدند و رفتند اما آنچه برای من خاطره شد این بود که هرگز ندانستم چه چیزی در چمدان پنهان شده بود؟ آیا لباس بود، یا رزق و روزی حلال، پول؟ یا اینکه...
خدا عالم است. اگر خطری هم بود بسلامت گذشت و رفت.
وقتی چمدان را بردند تازه به آنچه کرده بودم فکر کردم. این چیزی بود شبیه همان حالت نیمه هشیار پس از بیداری در تاریک روشن صبح. حالتی که انسان از خود بیخود است ، فارغ از تمام نگرانی ها و کش و قوس های دنیای دغل باز پر فریب، فقط دنیا و حوادث آن را نگاه می کند.
من به این فکر نکرده بودم اگر چمدان ناشناس ، به جای آنچه که صاحبش می گفت، حاوی لباس های مادرش باشد، اشیای خطرناکی در خود مخفی کرده بود، چه می دانم مثلا از آن چیزهایی که شامه سگ های افیون یاب، بدون باز کردن در چمدان، پیدایش می کنند یا هر چیز مرموزی که آدم را به حلّال مشکلات می رساند، راستی چه می شد؟؟
طبق قوانین بین المللی، حامل چمدان ، مسئول و پاسخگوی محتوای آن نیز هست. هرکه می خواهد باشد، چمدان مال او باشد یا نباشد.
من چمدان بزرگی را با خود حمل کرده و به قسمت بار هواپیما فرستاده بودم که حتی نمی دانستم داخل آن چیست. آری دل بزرگی داشتم که به این چیزها فکر نکردم. هرچند جانب احتیاط را هم نگه داشتم و با گفتن به مدیر حراست، حمایت او را نیز برای روز مبادا ذخیره کردم. البته اگر می شد با وجود قوانین سختگیرانه بین المللی نام چنین چیزی را حمایت گذاشت!
با همه این ها به نظرم بی دلیل، ذهن من درگیر این جریان شده بود زیرا اگر چمدان چیز خاصی در خود داشت مادر هانیه سه هفته برای گرفتنش تاخیر نمی کرد.یا اصلا چرا راه دور برویم.
اگر درون چمدان چیز خطرناکی بود، سگ های ژاپنی در هواپیمای اماراتی زودتر به اصل ماجرا پی برده بودند...
یا اینکه هواپیما هرگز به زمین نمی رسید و در ماوای اصلی اش، آسمان، منفجر شده و ما نیز با او به دیار باقی می شتافتیم.
از این هم که بگذریم آن آگاهی هدایتگر، آن چشم بینای درونی که انسان را در گام های زندگی راهبری می کند، حسی از آرامش را در من برانگیخته بود که به هیچ چیز دیگری بجز رد امانت به صاحبش فکر نمی کردم.
ذهن جستجو گر انسان دوست دارد سر از همه چیز در بیاورد و وقتی نتوانست حقیقت را دریابد شروع می کند به داستان سازی و خلق معما و سوال ها و پندارها و ماجراهای خیالی.
حال که خوب فکر می کنم می بینم، این ماجرا اتفاق خاصی نبود.
چمدان مالی بود که باید به صاحبش بر می گشت که برگشت!3
سوسن چراغچی
5 تیر 1397
