صورتش مثل قرص ماه نورانی بود.
چشم هایش مانند دو تا برکه ی زلال بود با دو قرص نور شناور در هر یک از آن ها.
با این که خُردسال بود ولی به قدر ابدیت، حکمت داشت.
این را می شد از سکوتش و از آن دو چشمه نور میان چشم های سیاهش فهمید.
کودک حکیم، ته چاهی نشسته بود.
نه تکان می خورد نه از ترس به تن می لرزید.
سر به بالا و با چشمان باز در حال مراقبه بود.
در آن اقیانوس تاریکی، دورتادورش هاله ای از نور، موج می زد.
قسم می خورم در آن ظلمت کُشنده و ویرانگر، اگر کنار این کودک می نشستی، هیچ چیزی در این دنیا تو را نمی ترساند.
کجا بود اینجا که اینقدر عجیب بود؟
طور سینا، یا درون چاهی که یوسف را در آن انداختند؟
هیچ کجا...
این جا نه برزخ بود نه دروازه بهشت.
نه دنیا بود نه آخرت.
اینجا درون چاهِ وجودِ یک انسان گم گشته بود به نام «من».
و آن کودک، پیامبر درونم بود که به گاه مراقبه، در اعماق وجود خویش، یافته بودم.
او حکیم دانای درونم بود.
من درون خودم پیامبری داشتم.
پیامبری که نه نام و نه نشانی داشت، نه صدایی، نه زبانی، نه کلامی بر لب. همه وجودش نگاه بود. سکوت مطلق بود.
یک شاخه نور که خود جهانی از معناست.
من آن کودک را سالیان سال است در عمق چاه وجودم رها گذاشته ام.
روی چاه را با سیمان غفلت و گناه و فراموشی بسته ام.
از ابتدا قرار بود این پیامبر خِرَد، شاه نشین وجودم باشد ولی به یُمن گناهانم، دیر زمانیست چاه نشین شده است.
سوسن چراغچی
14 آبان 1398
