پیپ

چند روزی بود، رایحه ای دل انگیز از اتاق مجاور بر می خاست و مرا عجیب، از خود بیخود می کرد. با اندکی پرس و جوی از این و آن، دانستم هر روز در اتاق مجاور پیپ می کشیدند و لابد تنباکو از نوع خاصی بود که بوی خوشش، مرا اینچنین سر مست و دیوانه ی خود می کرد.

هر وقت این بوی خوش اغواگر به هوا بلند می شد، من نیز از جا بر می خاستم و همچون خوابگردی بی اراده و لایعقل، به دنبال هوای معطر تا درب اتاق پهلویی، پیش می رفتم و رایحه را دم بدم فرو می بردم و غرق در لذت می شدم .

چند روزی که گذشت، سرخوشی به جایی رسید که سودایی خام به جانم افتاد.

می بایست من نیز به هر قیمتی که شده پیپ می خریدم تا آنچه را که بیگانه اندک اندک می داد، همه را یکجا برای خود بدست آورم.

از این روی بر وسوسه نگه داشتن پول یک ماه قوت لایموت خود فائق آمدم، پول بی نوا را دادم و ارزان ترین پیپ را همراه با یک بسته از گران ترین تنباکوی مغازه ای گرفتم و شاد از این تدبیر به خوابگاه آمدم.

کار از ابتدا سخت بود زیرا پیپ مقاومت می کرد و آتش نمی گرفت. با این حال منِ دلشده، سرسخت تر از او بودم. آنقدر آتش به جانش زدم تا سرانجام بیدار شد و همچون تنوره ی دیو به کار افتاد.

اما کار سامان نمی گرفت. زیرا با دو سه پُکِ اول که به پیپِ نابکار زدم، دیوانه شد و آن روی خود را نشانم داد. جادویی کرد و سر من گیج رفت!

از این بی وفایی، مات و مبهوت شده بودم که آخر آن رایحه دل انگیز پیپ همسایه کجا و نابکاری این پیپ خانمانسوز کجا؟!

به خود گفتم صبر، شاه کلید هر کاری است. اگر به پک زدن ادامه دهم، به مقصود خود خواهم رسید.

اما سرسختی چاره کار نبود ,چه, دوباره و دوباره پک زدن کار دستم داد و به جای رسیدن به آن حال خوش مستی, حالت تهوعی جانکاه به دلم چنگ انداخت.

دیگر جای تردید نبود.

عقلِ خفته، هرچند دیر، بیدار شد.

به خود آمدم و خیلی زود پیپ بی مصرف را رها کردم و از خیر مستی گذشتم.

ولی حال سودای فکر و خیالی دیگر دست از سرم بر نمی داشت.

آن چه خواسته بودم بدستم نیامده بود و تازه این پیپِ گنگ موهوم هم روی دستم باقی مانده بود.

دوباره سر عقل را به دیوار کوبیدم. از خوابگاه بیرون زدم. دو سنگ پیدا کرده و به اتاق آوردم تا انتقام بی تدبیری خود را از آن پیپِ بینوا بگیرم.

پیپ را روی یکی از سنگ ها گذاشتم و با سنگ دیگر سخت برسرش زدم اما سنگ شکست و پیپ جان سخت نشکست!

بیچاره جانش را دوست داشت.

از جان دوستی اش، آتش خشم و کینه تیزتر شد و قابیل وار دوباره و محکم تر از پیش بر فرق یار پیشین کوبیدم و دو پاره اش کردم.

ولی انگار باز خیالم راحت نمی شد.

آخر بسته تنباکو، کاپتان بلک، موذیانه گوشه ای نشسته و به من شکست خورده زل زل نگاه می کرد. گویی دهان کجی می کرد!

طاقت این یکی را دیگر نداشتم. هرچه بود آن سرخوشی از این اکسیر جادوگر بود.

حال آن که به جای این یکی، بیرحمانه از آن پیپ بیچاره انتقام گرفته بودم.

دلِ خام دوباره فریاد زد که بر سر این یک نیز بزن و او را هم بر سر جایش بنشان. هرچه عقل بر گوشِ راستم خواند، چاره نشد.

دوباره قابیل شدم و تنباکو را یکجا نقش بر آب کردم .

حال دیگر آتش خشم فرونشسته و عقل بیدار، دوباره فرمان می راند.

من نیز خسته و بی حال، کنج اتاق نشسته و با یک چشم به جیب خالی و با چشم دیگر به نعش پیپ بی گناه نگاه می کردم...

.....

ای واااای

چه بوی خوشی

از اتاق مجاور می آمد...

انگار پیپ می کشیدند...

21 نوامبر 2017

سوسن چراغچی

بر اساس خاطره ای از محمدتقی جنس بافی، نویسنده و تحلیلگر روابط بین الملل