
می دانید چرا دیوانه را پیراهن پشت و رو به تن می کنند؟
به گمانم از این رو است تا دست از پا خطا نکند و با حرکت های تند و چالاک، از دست محافظان خود نگریزد.
دیوانه، آگاه سرکشی است که قفل وابستگی به دنیا ، یعنی عقل، را شکسته و از بند رهیده است.
حال که سر شوریدن و رهیدن دارد، دست و پایش را در بند می کنند تا دنیا را به آشوب نکشد.
گاه احساس می کنم، محافظانی ناپیدا، بر روح چالاک انسان نیز همچون دیوانگان، پیراهنی پشت و رو پوشانیده اند و او را آنچنان در بندهای تن، به هم پیچیده اند که با همه ی عظمت و توانایی خود، نه قادر است دست های اختیار خود را تکانی بدهد و نه می تواند نظری به پشت سر افکند، جایی که همه واقعیات و حقایق عالم وجود در آن متجلی است و انسان با مشاهده آن ها به حد اعلای اگاهی ، یعنی به یقین، می رسد.
اما مگر قرار است با دانستن حقایق ناپیدا، دنیا را به آشوب بکشیم؟
تصورم این است که انسان آگاه بر خلاف دیوانگان، دنیا را به آشوب نخواهد کشید بلکه دیگر در بند جسم مادی هم نخواهد ماند.
پس گزیری نیست جز این که دست و پای روح را در بند کنند تا خیال رهیدن از تن، از سر بیرون کند.
چند روزی را قسمت و تقدیر کرده اند تا در این سپنج سرای آرام بگیرد و همینجا زندگی کند.
ما انسان ها بیشتر نا آگاهیم.
نه آنکه از واقعیات جهان پیرامون خود بی اطلاع باشیم. بلکه دانش ماورایی، علم لدنی، نداریم.
میان انسان و جهان برتر، خطی کشیده اند که در زمان حیات در دنیا پای رفتن به آن سوی خط ندارد.
اما گاه اتفاق می افتد که برخی افراد ، در زمان حیات، پای از خط فراتر گذارده و دانش ماورایی پیدا می کنند. در لحظه شهود، احساس آگاهی می کنند.
همچون پیامبران، نه همیشه، بلکه تنها در برخی لحظات خاص، از وحی بهره می برند.
به جریان ماورایی ادراک، متصل می شوند. اما در سایر لحظات عمر، از این ادراک و آگاهی پنهان و مرموز، کمترین بهره ای ندارند.
گویی در لحظه حلول وحی و شهود و الهام، روح سرکش پیچیده در بند، تنها دمی، خود را از دست محافظان، رهانیده و نگاهکی به چپ و راست می افکند و از این رهگذر، آگاهی محدود به قلب و ضمیر انسان منتقل می شود.
هر چند این آگاهی اندک است.
زیرا روح در زمان حیات مادی انسان، مجاز به نگریستن به پشت سر خود نیست. ن
گاه به پشت سر زمانی اتفاق می افتد که روح از بندهای تن، رهیده باشد.
چه در خواب و چه پس از مرگ...
سوسن چراغچی
زمستان 1394