
پیراهن خیس را با یک چوب لباسی فلزی به دوش، آویزان کردم.
رنگش سرخ و دامنش بلند بود. گویی بار شیشه داشت!
آنقدر سنگین شده بود که شک داشتم زیر بار این همه آب، تاب بیاورد و یا شاید ممکن بود آن دوش هم یارای حمل این بار سنگین را نداشته باشد، خیلی زود در هم بشکند و پیراهن خیس را با بار شیشه اش به زمین بیاندازد!
با این وجود به این فکر کردم که اینچنین نخواهد شد زیرا هر بار سنگینی کم کم سبک می شود.
از این روی با خیال راحت، روی چهارپایه کوچکی نشستم و محو تماشای پیراهن شدم.
مبهوت از این بودم که این تکه پارچه خُرد، چگونه به قدر چند برابر وزن خود ، آب در خود جای داده بود و چقدر هم با شکوه شده بود!
راستی جنس سبک پارچه را با آبِ سنگین چه کار؟!
با این وجود، یکایک تار و پود پیراهن، آنچنان حجمی از آب را با حرص و ولع بلعیده بودند که از ظرفیت شان فراتر رفته و همانند آبشار از جانشان، سرریز شده بود.
فکر کردم شاید، هنوز شیر آب باز است اما یک چند ثانیه که گذشت، شُر شُر آب تمام شد و به جای آن، قطره های درشت آب، شروع به چکیدن کرده و در تشت زیر پای پیراهن، دَنگ دَنگ ضرب گرفتند. تو گویی گفتگویی داشتند.
با ضرباهنگ قطره ها و از تماشای ریزش بار پیراهن خیس ، ناگهان به یاد روح آدمی افتادم که چگونه در قالب خاکِ سرخ، گرفتار آمده و پیراهنِ تن را سنگین کرده است.
راستی تَن از روح بار گرفته است یا روح از تَن؟
نمی دانم چرا حس می کنم روح، از جنس آب است.
شاید این اندیشه پر بیراه هم نیست زیرا بنا به یک حکم دیرین آفرینش انسان، در همین آب است که روح آبی در تَن جنین آدم، حلول می کند. آمیزش دو عنصر آب و خاک و درست شدن گِل آدم!
از آن روز پیراهن تن، معنا گرفته و بی آن که هویت واقعی اش، همان روح نامرئی، نمایان باشد، هنوز سرپاست.
جسم و جان، تا آخرین قطره، واپسین لحظه، با هم عجینند و با فروریزش آخرین قطره است که پیراهن تن، سبک شده و دوباره بر خاک فرو خواهد افتاد.
چه اندیشه زیبایی...
یکبار دیگر به پیراهن سرخ نگاه کردم.
حالا دیگر قطره های ریزریز از سر و رویش، فروچکان بودند.
چه خوب که هنوز زنده بود.
نمی دانم چرا از تماشای پیراهن و آن تشت پر از آب ، به یاد مرغ دریایی افتادم که در پی شکار به آب می زند. ثانیه ای زیر آب سر می کند. شکار را به چنگ آورده یا نیاورده دوباره سر از آب بیرون می آورد. پروبالَش خیس آب و سنگینند. به سختی بال بال می زند تا بتواند دوباره پرواز کند.
بال می زند و آب از جانش می سترد و به بالا پر می کشد.
هنگام اوج، پرنده دوباره سبک بال است.
حکایت فرود و فراز روح انسان همین است.
گویا در دنیا ساعتی بیش درنگ نکردهاست...
وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ كَأَنْ لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا سَاعَةً مِنَ النَّهَارِ...
روزی را که خدا آنان را گرد می آورد، در حالی که گویا جز ساعتی از روز درنگ نکرده اند، ...
(سوره مبارکه یونس ایه 45)
سوسن چراغچی
پنجشنبه 9 آبان 1398