هر وقت به دریا نگاه می کنم، دلم آشوب میشه.
قلبم توی سینه فشرده میشه.
یجوری دلتنگ میشم...
بی قرار میشم...
درمانده میشم...
یاد اون صحنه می افتم،
اون دریا،
اون ساحل،
اون شن های داغ،
اون هیکل خیس،
اون صورت...
از اون روز، قرن ها گذشته اما من هنوز که هنوزه در رنجم...
انگار رنج، رفتنی نیست.
مثل علف هرز که وقتی ریشه میزنه دیگه از بین رفتنی نیست.
از اینور سرشو بزنی از اون ور سر میزنه.
دوباره وجودت رو به چنگ میاره، می پوشونه، نفست رو می گیره و تنگ می کنه...
قرن هاست اون رنج، از یاد من نمیره،
رفتنی نیست...
هر وقت به دریا نگاه می کنم یاد اون صحنه می افتم ، وجودم جاکن میشه...نفسم تنگ میشه...
دختره رو از آب گرفته بودند درازش کرده بودند روی شن های داغ ساحل.
همه تنش خیس و نمک گرفته بود.
اون دوروبر ، هیچ کس هیچ کاری بلد نبود.
برای همین چاره ای نداشتم بجز اینکه دست بکار بشم،
من بودم و خودش.
هرچی بلد بودم انجام دادم.
تنفس مصنوعی آخریش بود.ولی فایده ای نداشت.با اینکه همه آب هایی که بلعیده بود از ریه اش خارج شد ولی حالش جا نمی اومد،
نفسش بالا نمی اومد،
انگار ریه هاش خسته بودند همراهی نمی کردند،
به نفس های بی وقفه من جواب نمی دادند،
شاید گله داشتند از اینکه دیر رسیده بودم...
من هم خسته شدم. دست کشیدم و خیره شدم بهش...
چه صورت ملیحی داشت.
مژه های بلند، خیس و نمک زده ی خوابیده اش، معصومیت چهره ا ش رو دو چندان کرده بود،
گونه های ظریفش، کبودی کمرنگی داشت،
زیر چشمهاش، بیگناه، گود افتاده بود،
ابروهای کشیده اش به جای اون چشمهای بسته، با من حرف می زدند...
و
لبهاش...
لبهای قشنگش از هم باز بودند،
یک چیز عجیبی، یک حس گنگی، یک معمای غریبی توی صورت خاموش بیرنگش، توی اون لبهای نیمه بازش، موج می زد...
سکوتش، معمایی بود...
این چه معماییه که همیشه تا بوده، هر سکوتی، معما بوده...
مثل خدا... مثل فرشته ها... مثل کوه... مثل درخت...
مثل چشمهای بسته با مژه های افتاده،
مثل این موجود تنهای بی پناه که زیر دست و بال من افتاده بود و جون نمی گرفت...
یک آن از دیدن این صورت معصوم و بی گناهِ دریا زده،
حس عمیقی سرتاسر وجودم رو فراگرفت...
با همون یک نگاه، عاشقش شدم...
عاشق معمای وجودش...
به شوق بوسیدنش،
دوباره تلاش کردم
این بار با شور،
با شوق،
با عشق،
بیشتر و بیشتر و بیشتر،
بیشتر نفس کشیدم و نفس دادم،
ملتمسانه و مستاصل،
ولی نفس نمی کشید...
پلک هاش تکون نمی خورد
و لبهاش...
چه معمایی بود...
هیچ وقت در عمرم به قدر اون لحظات کوتاه، درمانده نبودم.
دیگه نه صدای اون دریای بیرحم، نه صدای ضجه و التماس آدمای اطراف، نه صدای التماس خودم رو نمی شنیدم،
هر چه بود، صدای سکوت اون دختر بود با اون چشمهای بسته و مژه های افتاده...
نشستم و بالای سرش زار زار گریه کردم.
دختر به اون قشنگی،
تک وتنها
روی اون شن های داغ
مرده بود...
شوری اشک، شوری آب دریا، شوری نمک نشسته روی لبهاش ، قرن هاست که از یادم نمیره...
از اون روز تا این لحظه، هر وقت به دریا نگاه می کنم یاد اون دختر می افتم که تنهاترین موجود دنیا بود.
مثل ماهی به خاک افتاده روی شن های داغ ساحل افتاد و جون داد و کاری از دست من بر نیومد...
من...
من که برای اولین و آخرین بار در عمرم عاشق شدم و چقدر هم دیر...
دختر، نه اسمی داشت نه رسمی،
نه صدایی نه نگاهی نه نفسی،
اما وجودش از هر وجود دیگه ای اثر گذارتر بود.
انگار بیشتر از هر کسی توی دنیا وجود داشت.
مرده بود ولی وجود داشت.
انگار اومده بود تا با چشمهای بسته اش دنیای منو جابحا کنه،
از اون روز هر وقت به دریا نگاه می کنم، فکر می کنم الانه که یک دختر، یک ماهی، یا یک پری دریایی از آب می افته بیرون و توی بغل من جون می ده...
قرن هاست،
نسل به نسل،
از این زندگی به اون زندگی،
از دیدن دریا احساس استیصال می کنم...
درمانده میشم... بی قرار میشم...
نفسم به شماره می افته...
دلم تنگ میشه...
انگار رنج با دریا گره خورده
گویی تا ابد...
سوسن چراغچی
شهریور 1396
