گاه و بیگاه در خواب می بینم که در میانه گستره عظیمی از آب های نیلی رنگ گرفتار آمده ام و بی آن که خود بخواهم، رو به جلو حرکت می کنم.
این گستره آبی هم بسیار هول انگیز است و هم پر از امید و حالِ من در این میانه، آمیزه ای است از ترس و امید.
در قران نیز به مسئله خوف و رجا اشاره شده : حادثه شگرفی چون رعد، در عین این که برای انسان ترسناک است، امیدوار کننده نیز هست.
من نیز در خواب های خود، در میان این آبراهه های عظیم، هم می ترسم و هم امید دارم.
اما یکی از این رویاها با بقیه متفاوت بود. زیرا تنها امید بود و نه ترس.
شبی خواب دیدم در میانه ی اقیانوس ، بدون هراس، روی آب راه می روم.
در این حال با شادی و شعفی وصف ناپذیر به خود می گفتم چه خوب که دیگر از هیچ چیز وحشت ندارم.
در حقیقت بیش از آن که بخاطر راه رفتن بر آب خوشحال باشم ، از این که دیگر هراسی به دل نداشتم، بسیار خوشحال بودم.
اما چرا اقیانوس دیگر ترسناک نبود؟
اصلا چرا انسان از این ظرف پر از آب می ترسد؟
دلیل روشن است: زیرا انسان قادر به زندگی در زیر آب نیست و اگر قادر به شنا نباشد، مرگ او حتمی است.
از کودکی، از مرگ می ترسیدم زیرا به تصور آن روزهای من، مرگ برابر با نیستی بود.
وقتی بزرگ شدم دانستم در وجود انسان ، قطره ای از اقیانوس روح خدا نهادینه شده است.
لذا این موجود، با نیستی و فنا دمساز نیست. به عبارتی مرگ برای انسان که روح خدایی دارد به معنای فنا نیست بلکه یک گام دیگر به سوی بقاست و این چیزی بود که در کودکی قادر به درک آن نبودم.
این ترس در وجودم باقی ماند و همگام با من، بزرگ شد.
من در خواب دیدم که نیازی به شنا کردن ندارم و دریا مقهور پاهای من شده است.
این تصویری نمادین بر غلبه من بر عنصر تسخیرناپذیری آب بود و نشان از نوعی پیشرفت مادی داشت.
اما این ظاهر ماجراست و تعبیر عمیق تری هم برای این خواب وجود دارد.
در واقع آن رویا می توانست نمایانگر نوعی تحول فکری یا روحی در من بوده باشد.
دست یازیدن به نوعی آگاهی که عین قدرت انسان است.
وقتی انسان آگاه باشد و بتواند بر نادانی و جهل غلبه کند دیگر از هیچ چیز نمی ترسد.
تسلط من بر موجودیت ترسناکی به نام دریا برایم قدرت به ارمغان آورده بود.
وقتی در خواب، روی آب راه رفتم به خود گفتم چه خوب که دیگر از هیچ چیز نمی ترسم.
شاید بر جهل غلبه کرده بودم جهل نسبت به این حقیقت بزرگ که مرگ، پیام اور فنا نیست.
توانایی راه رفتن بر آب در بیداری که با ماده و فعل و انفعالات مادی سروکار دارد اگرچه عجیب است اما غیر ممکن نیست بلکه تنها خارق العاده است. زیرا مشابه آن بواسطه معجزات پیامبران و یا اهل کرامت روی داده است. موسی هزاران سال قبل، نیل را شکافته بود.
حتی معجزات این چنینی ، با اذن خداوند، و تحت قوانین و معادلات فیزیکی رخ می دهند مشروط بر این که بشر به پیشرفت علمی لازم برای کشف این قوانین برسد.
شاید اگر روزی بشر بتواند دوباره نیل را بشکافد، همین اقدام خارق العاده نیز تازگی خود را برای او از دست خواهد داد و عادی خواهد شد.
انسان خیلی زود به چیزها و موضوعات پیرامون خود، عادت می کند. کما اینکه زندگی روزمره ما پر از معجزه است و خودمان متوجه نیستیم.
حواس پنج گانه، خوردن، خوابیدن، سیراب شدن، راه رفتن، دیدن زیبایی های دنیا...
و یک کلام همین زنده بودن و زندگی کردن در میان این همه چیزهای عجیب و غریب، بدون اینکه خود کمترین نقشی در آن داشته باشیم، خودش معجزه است ولی چون به همه آن ها عادت کرده ایم، برایمان عادی است.
اما چرا؟
چون بشر تشنه ی این اقدامات خارق العاده نیست بلکه تشنه چیزی فراتر از اینهاست.
تشنه معجزه واقعیست یعنی کشف حقیقت در عالم معنا.
معجزه حقیقی همین است و اگر زمانی اتفاق بیافتد بیقراری، تنوع طلبی و تب و تاب بشر از بین خواهد رفت.
این اتفاق برای بعضی ها افتاده است. پیامبران خود معجزه واقعی را نزد خودشان تجربه کرده اند اما فقط معجزات کوچکتر را به بشر کوتاه بین نشان دادند و این از تنگ نظری آن ها نبود بلکه دلیل آن بود که چشم دل بشر آماده درک یکجای حقیقت را نداشت.
هنوز هم ندارد.او باید حقیقت را قطره قطره درک کند نه همه اقیانوس را یکجا تمام و کمال به درون خود بکشد.
با این مقدمه، معجزه واقعی از دید من راه رفتن روی آب نیست بلکه کشف حقیقت و رسیدن به یقین است؛
این که بواسطه دانایی ، از هیچ چیزی در زندگی هراس نداشته باشم و بدین طریق، به ایمان واقعی برسیم.
مرحله ای از یقین که انسان های عارف بدان رسیده اند.
این معجزه برای من در خواب به شکل تصویری که با چشم مادی قابل دیدن باشد خود را نشان داد.
امشب که دنبال عکسی مناسب این متن، می گشتم، این فیلم را پیدا کردم.
گویا راه رفتن بر آب، با تمرکز و تمرین، امکان پذیر است.
