ولنتاین یک سنت زیبای غربی است.
با این حال ایرانی ها غالبا از دستاوردهای خوب فرهنگی دیگران ، به گونه ای ناپخته و ناقص و تنها در ظاهر امر تقلید می کنند.
امروز به یکی از واحدهای اداری رفته بودم تا کاری را پیگیری کنم.
یکی از کارکنان آن بخش که خانمی میان سال است، تلفنی با کسی صحبت می کرد و با لحنی خشک و آمیخته با عتاب و خطاب، سفارش یک شاخه گل سرخ می داد!
با تندی می گفت: گل قشنگ باشد و زرورق و روبان سرخ هم داشته باشد!
به صورت خشک و منجمد او ، لب های بی لبخند و نگاه ثابت و بی فروغش نگاه کردم که با وجود آن سفارش عاشقانه، تهی از هرگونه عشق و محبت بود.
نگرانی و اضطرابش و زهر کلامش، حالم را بد می کرد.
بی اختیار آن یک شاخه گل سرخ با زرورق و روبان قرمز رنگ را در دستش تصور کردم و دلم برای آن گل سوخت.
وقتی گوشی تلفن را گذاشت، با دستپاچگی و شرمندگی توضیح داد که می ترسد پسرش سالروز عشق را فراموش کند و عروس جوان از او برنجد.
من که چیزی از او نپرسیدم اما در جواب به ندای وجدان خودش بود که با صدایی آرام تر و ملایم تر از آن مکالمه تلفنی ادامه داد: البته پسرم عاشق هست اما کمی هم فراموشکار است. می ترسم یادش برود و زنش ناراحت بشود.
از این توضیحات ناشیانه او، به عمق فاجعه روابط زوج های نسل امروز ایران پی بردم.
امروز زنان و همسران از هم دلزده و گریزانند.
رسم و سنت های وارداتی چون ولنتاین تنها فرصت های کم عمق و کمرنگی برای این است تا با کمک آن ها بتوان روابط پاره پاره امروزی را آن هم برای مدتی کوتاه وصله پینه کرد.
مردم نه تنها بی هویت شده اند بلکه از بحران بزرگ انسانی و عاطفی، اخلاقی و روحی روانی بشدت رنج می برند.
امروز دانستم چرا این خانم همکار، وقت و بیوقت نامتعادل یا پرخاشگر است.
مادران امروز نگرانی های مضاعف دارند.
هزار و یک مشکلات ریز و درشت به کنار، از یکسو خود از عشق بی بهره مانده اند و از سویی نگران عشق های پوشالین و میان تهی فرزندانشان هم هستند.
لابد خانم همکار، نه از روی محبت مادرانه به پسر و عروس جوانش بلکه بیشتر از بیم آن که تنها به خاطر یک شاخه گل سرخ، زندگی فرزندش برسرش آوار شود، اینطور دچار هول و اضطراب شده بود و اینگونه به خشم و شتاب، سفارش کالای عشق می داد!
سوسن چراغچی
25 بهمن 1396
