
امروز پسرم هدیه ای برایم آورد.
بوته ی کوچکی با گل های ریز سفید، بسیار زیبا درست مثلِ عروس.
پسر نوجوانم این گل بوته را از درخت کوچکی نزدیک خانه مان جدا کرده بود تا با عشق به مادرش تقدیم کند.
از شادیِ کار عاشقانه ی او و از زیبایی این بوته گل کوچک، به وجد آمدم.
گل های قشنگ را بوییدم و محو زیبایی شان شدم.
ساقه ظریف بوته گل، هنوز تازه بود و اندک جانی داشت.
هنوز شوق زندگی در آوندهایش می تپید.
فکر کردم، لیوان آبی بیاورم و گل را درون آن بگذارم تا ریشه کند.
همین کار را کردم و گلدان کوچک را با اشتیاق، کنار پنجره گذاشتم.
وقتی داشتم همه این کارها را انجام می دادم، بخصوص وقتی ساقه گل را با شتاب و وسواس در آب می گذاشتم، به یاد ولع آدمیزاد برای حیات جاویدان افتادم...
تصور می کنم روزی که انسان چشم به روی حیات گشود، از شوق زندگی سرشار شد و به وجد آمد.
ولی کمی که گذشت، از اندیشه آن که موهبت زندگی را از او بگیرند، ترسید.
از این هراس، به دامِ صفت ناپسندی افتاد به نام حرص و آزِ جاودانگی.
آن روز انسان، غافل از آن بود که نَفَس های زندگی، در همین لحظاتی که هست جاری است.
چه بسا آن چه تداوم داشته باشد، اصلا زندگی نیست.
زندگی در ایستایی زمان است...
باید در یکایک لحظه ها ایستاد و زندگی را نَفَس کشید، بویید و از آن لذت برد.
گلِ من، آنقدر زیبا بود که مرا در لحظه ای نگه داشت و به خاطرش زمان برایم ایستاد.
از کجا معلوم که همین ایستادن در لحظه ای، جاودانگی نیست؟
با این وجود، ولعی از جنس آزِ آدم و حوا، مرا هم به دام خود انداخت.
از روی طمع، خواستم گل را جاودانه کنم. ظرفی آوردم و آبش دادم تا برای من بیشتر از آن چه در حد توانش بود، باقی بماند...
گل از ساقه خود جدا شده بود. رسالتش آن نبود که ریشه کند و دوباره درخت شود.
بلکه آمده بود تا عشق را در همان یک لحظه بخصوص، در من جاری کند.
ولی من طمع کردم و از آن چه حقّم بود، بیشتر خواستم.
ولع من به جاودانگی از پدر و مادرم ، آدم و حوّا ، هم بیشتر بود.
علاوه بر آن که بی دلیل سرنوشت گل را به گلدان پیوند زدم،
خواستم تا از گلدان، عکسی هم بگیرم.
لابد برای این که آنچه قرار نیست تا ابد باقی بماند، در قاب خشک تصویری بی جان، جاودانه شود.
پنجره را باز کردم و گلدان کوچک را روی لبه ی دیوار گذاشتم تا در روشنایی خورشید، زیبایی اش بیش تر جلوه کند.
باز هم طمع و خواست بیشتر...
ناگهان باد تندی وزید و گُلم را با خود برد!
انگار هیچ گاه گلی در گلدان نبود،
از نگاه به آن گلدان خالی
دوباره به یاد آدم و حوّا افتادم که از ولعِ جاودانه شدن، فریب شیطان را خوردند و دست به میوه ممنوعه بردند.
فرجام نافرمانی شان آن شد که آن چه داشتند را از دست دادند و از بهشت به پایین پرتاب شدند!
از آن روز به بعد،
بشر ماند و زمین و افسوسی ابدی.
تا زمین هست، یاد و افسوس برای بهشت هم هست.
من هم مانده ام با عکس گلدان خالی!
و افسوسی که تا تصویر گلدان هست، آن هم برایم باقیست.
سوسن چراغچی
23 فروردین 1398