چشم دل...

صبح می گشتم دنبال جورابهام .

همون خوشگل هایی که تازه خریده ام.

همینجور که این گوشه اون گوشه اتاق ها رو نگاه می کردم، چشمم افتاد به یکی از پشتی های مبل که دیشب گذاشته بودم کنار شوفاژ تا تکیه بدم بهش و در اون گوشه گرم و نرم، با لب تاپم سرگرم بشم.

وقتی پشتی رو دیدم جورابها کلا یادم رفت و فکرم مشغول این شد که نکنه وقتی من خونه نیستم، گرمای شوفاژ، مخمل پشتی رو داغ کنه، بعد نرم نرمک پشتی آتیش بگیره و خدای نکرده خونه رو به آتیش بکشه...

خدایا چه آسمون ریسمونی!

خودم هم از این فکر عجیب و غریب تعجب کردم.

با این وجود باز دلم آروم نگرفت.

وسواس فکریه دیگه... گاهی حریفش نیستم.

با این که می دونستم گرمای شوفاژ اونقدر جدی نیست که بتونه چنین کار بزرگی بکنه، ولی برای راحتی فکر خودم،

رفتم تا پشتی رو از کنار شوفاژ بردارم.

با این حال از بس این فکر مزخرف بود، همینطور که به سمت پشتی می رفتم، توی ذهنم دنبال یک استدلال موجه برای خودم می گشتم تا کارِ برداشتن پشتی از کنار شوفاژ رو پیش خودم توجیه کنم.

اما این فکر ناتمام موند چون همین که پشتی رو بلند کردم، جوراب خوشگلامو دیدم که اون گوشه، کنار شوفاژ افتاده بودند و بهم چشمک می زدند!

اونقدر خوشحال شدم که نگو.

هم بخاطر جورابهام که پیدا شده بودند،

هم این که فهمیدم همه اون فکرهای احمقانه راجع به داغ شدن پشتی و آتیش گرفتن خونه، یک بهانه بیشتر نبود.

در اصل پشتی صِدام کرده بود که بهم بگه بیا... جورابهات همینجاست، پشت من.

یا بهتره اینجوری بگم که دل و ذهنم با هم دست‌به‌یکی کرده بودن تا من جورابهامو پیدا کنم.

دلم که با جورابها بود حس قوی تری داشت. اما ذهنِ کودنِ دُگمِ وسواسی زده بود به همون کوره راه همیشگی.

واقعا که دل، چشم داره و ذهن کوره.

سوسن چراغچی

18 اذر 1399