ایستگاه مترو ارم سبز، انگار، انتهای تهران است،
جایی برای تعویض قطار و حرکت به سوی گلشهر کرج.
از مدخل ورودی ایستگاه که بگذریم، میانه ی آن، دالانی است پهن و بسیار بلند و آن سرش ناپیدا ، فضایی سر بسته که هر روز جمعیتی فشرده از زنان و مردان، در هم، در کنار هم و بی توجه به هم، از آن با شتاب می گذرند تا به قطار برسند.
این ایستگاه، خط سیری است برای اتصال دو مسیر.
اینجا بر خلاف نام خود مختص ایستادن نیست بلکه راه گذری است برای رفتن تا رسیدن به سرانجامی معلوم.
در این مسیر دور و دراز، حرکت و نگاه آدم ها مستقیم، رو به جلو است.
در اینجا روحی جمعی، جریان دارد.
یک تصمیم و اراده ی ناگفته اما محسوس.
انگار همه از مسیر خود آگاهند و همه طالب و مصمم به رسیدن.
همه می دانند خواهان چه چیز و رسیدن به کجا هستند.
در این مسیر بلند، تا چشم کار می کند، راه است بی آنکه روزنه و درگاهی، نشانه ی نوری، هویدا باشد...
و مثل همه دالان ها، در انتها به نور می رسد.
در این ایستگاه همه با شتاب می روند.
جمعیت انسان های هدفدار، همچون یک هویت واحد و هماهنگ، رو به جلو می رود تا به مقصد برسد.
و در این رود پرخروش، زندگی جاری است.
آدم ها گوناگونند و هر یک، هدفی مختص به خود برای رفتن دارد. هیچ کس نمی ایستد، همه به پیش می روند، هرچند برخی کُند و برخی با شتاب...یکی با هروله* و یکی آرام و مطمئن.
هر بار که از این مسیر به سمت خانه حرکت می کنم، جانم تازه می شود، حس و حال آشنا تکرار و پرشور سعی بین صفا و مروه در روحم زنده می شود.
مگر نه این است که حج می رویم تا آموزه های آن را در زندگی خود جاری کنیم؟
سعی صفا و مروه، جلوه و تصویر زنده ای از حیات جامعه انسانی است.
کوشش مداوم انسان هاست در طول زندگی برای رسیدن به مقصد و مقصود ،
شبیه حرکت در فاصله دو کوه صفا و مروه .
یکی تُند می رود و دیگری کُند.
یکی هروله می کند و دیگری آرام و قاطع و صبورانه اما هیچ کس نایستاده بلکه همه در حرکت هستند به سوی مقصد و مقصودی معلوم.
سوسن چراغچی
22 آبان 1396
*( هرولة ) هرولة. [ هََرْ وَ ل َ] ( ع مص ) رفتاری میان دویدن و رفتن و دویدن بعد عنق و شتاب رفتن. ( منتهی الارب ). نوعی از رفتار که پویه نیز گویند. ( ناظم الاطباء ). شتاب کردن در رفتن کمتر از خبب یا بین عدو و مشی. ( اقرب الموارد ) :
کرده پندازی گرد تله ای هروله ای
تا درافتاده به حلقش در مشکین تله ای. لغت نامه دهخدا
