آیینه موجودی زنده نیست.
جسم جامدی است که نه نفس می کشد نه حرکت دارد و نه رشد می کند. با این وجود با سایر اجسام مادی تفاوت بسیار دارد.
مانند این است که در این کالبد مادی ساخته شده از سنگ، روح و جان دمیده اند.
آیینه بی جان است لیکن منعکس کننده همه واقعیات حیات است:
حرکت و نگاه و کلام و سکوت،
نشستن و برخاستن،
رشد و بالندگی،
زیبایی و زشتی،
عواطف و احساسات و هیجانات،
عشق و نفرت،
اشک و لبخند،
خشم و جنون
گریه و خنده،
شادی و اندوه،
رنجیدن و رمیدن و رهایی،
آرامش و بی قراری ،
آمدن و ماندن و رفتن،
عشق و شرف و انسانیت
و حتی
آه...
هر واقعیتی که به حیات انسانی ربط دارد، همه را می توان در سیمای آیینه دید، بی کم و کاست.
آیینه جام جهان نما نیست بلکه همزاد بیجان آدمی است.
یک همزاد صادق که وجدان دوم ماست.
اولی را نمی توان دید زیرا در قلب و ضمیر و اعماق وجود نادیدنی مان جای دارد ولی این یکی نظر کرده خدا در میان اجسام دنیای مادی و درست پیش چشم ماست.
آیینه تنها در کنار انسان و به یاری ادراک و منطق انسانی ، مفهوم و معنا یافته و یاریگر او می شود.
بدون شعور انسانی، آیینه نیز جسمی است مثل سایر چیزهای مادی کیهان.
این همزاد بیگناه خود را دوست داشته باشیم و با آن مهربان باشیم.
از آیینه نهراسیم.
بگذاریم او که عاشق راستی و صداقت است، همیشه راست بگوید و روایتگر چیزهایی باشد که شاید دوستشان نداشته باشیم. اما بگذاریم بگوید بی دغدغه و بی ترس از شکسته شدن به دست غرور و کج اندیشی و واقعیت گریزی ما که گاه خِرد و وجدان نخستمان را در درون خود به بند کشیده ایم و صدایش را در گلو خفه کرده ایم.
همیشه آیینه ای در کنار خود داشته باشیم.
سوسن چراغچی
پاییز 1394
