
اسماعیل پسر خوبی بود.
راستی که نام نیک، بر خلق و خو و منش یا حتی شخصیت فرزند، اثر نیک بر جای می گذارد و این حقیقت در مورد او نیز صدق می کرد زیرا همانند اسماعیل ذبیح، با گذشت و متین و فروتن بود و همیشه در برابر بزرگان خویش سر تسلیم فرود می آورد. رام و فرمانبر بود و حامی حق و راستی.
ولی انگار پدرش باید نام یوسف را نیز برایش بر می گزید زیرا همچون آن ماه چاه نشین، زیبا بود. قد سرو داشت چون شاخ شمشاد، با طره مویی بر پیشانی چون ماه،
چشمانش خندان و گیرا و سیمایش باز و پرنور.
اسماعیل جذاب و دوست داشتنی بود.
نام ابراهیم نیز برازنده او بود. آخر همانند ابراهیم خلیل، همیشه به جستجوی حقیقت می گشت و اگر آن را نمی یافت نظر به آسمان دلش می دوخت و ستاره و ماه و خورشید را ملاک کشف حقیقت می کرد…
آنقدر جسته بود که همچون ابراهیم به ایمان و یقین رسیده بود. به خاطر همین یقین بود که دست آخر به سوی آتش رفت زیرا ایمان داشت که این عنصر غیرقابل درک سوزنده، برایش گلستان خواهد شد…
خانواده اش زمانی بالای سرش رسیدند که خاکستر شده بود.
اگرچه سیاوش بود و قرار نبود اینچنین شود.
ولی آن چیزی که از جسم باشکوه اسماعیل باقی ماند، همه حقیقت وجود او نبود…
من یقین دارم که اسماعیل در آن بلندترین لحظه های عمر کوتاهش، گلستان حقیقی را یافت ، راه خود را از کوچه باغی گرفت و به اندرون حقیقت رفت…
مگر می شود انسانی دست به آتش ببرد بی آن که از درستی کار خویش مطمئن باشد؟؟؟
او مطمئن بود.
می خواست ته مانده های شک را از باور خود بسترد.
سرانجام خاکستر تردید را از پر و بال روح خود تکانید و با آنچه ماندنی است، یقین، پر کشید و رفت…
اکنون اسماعیل، قمری وار کمی آنسو تر در میانه ی گلستان ابدی خویش نشسته و هر روز به آنانی که پاره ای از روح او را در تن و جان خویش دارند، سلامی، شاخه گلی نثار می کند…
به هر کس، به رنگی و بویی …
اسماعیل اکنون هزار نام دارد.
ققنوس، مرگ ندارد.
آتش برای او آغاز زندگی است…
از خاکستر خود بر می خیزد…
هزاره و هزاره …
دوباره و دوباره بر می خیزد…
ققنوس نفس زندگی است.
سوسن چراغچی
۵ آذر ۱۳۹۶
