با دست خالی از شهر کرد به تهران باز می گشتم.
همایش تخصصی کارشناسان امور زن و خانواده سازمان میراث فرهنگی در سراسر کشور، که همزمان با هفته عفاف و حجاب در استان چهار محال و بختیاری برگزار شده بود، کمترین دستاوردی برایم نداشت.
برنامه جانبی همایش یعنی دیدار با عشایر بختیاری را نیز که می توانست کاستی های همایش را جبران کند، به بهانه یا دلیل موجه فاصله زیاد میان اتراقگاه کوچ نشینان با محل اقامت میهمانان در شهرکرد ، لغو شده بود.
در دو روزی که آن جا بودیم، ریزگردها بی سروصدا خود را به بام ایران رساندند. اما نه این ریزگردها بلکه لایه ای نرم از آرامش مردم شهر کرد بود که بر جانم نشسته بود و شاید تحت تاثیر همین آرامش بود که در بازگشت به شهر پر هیاهوی خود، با ذهنی ساکت و خاموش، به پشتی صندلی هواپیما تکیه داده و هیچ برنامه ای برای اندیشه و یا مرور نگرانی های همیشگی زندگی نداشتم.
اهل مراقبه بر این باورند که انسان در این حالت سکوت و سکون ذهن جستجوگر خویش، به دستاوردهای ارزشمندی می رسد: کشف و شهود حقایق عالم هستی که در حقیقت لایه لایه در ضمیر ناخوداگاه او نشسته اند. حقایقی که نه در دنیای بیرون بلکه در جهان بی انتهای اندرون انسان از نظر پنهانند. درون انسان، دنیایی پیچیده و سرشار از گنجینه های رمز و راز است که در تاریکی و سکوت مراقبه به انسان، رخ می نماید.
شاید من نیز در آن لحظاتی که آرام و خاموش در هواپیما نشسته و به هیچ چیز فکر نمی کردم، بی آن که خود بدانم حالتی از مراقبه را آغاز کرده بودم. زیرا تمایلی نداشتم تا به آمد و شد میهمانداران نگاه کرده و یا به گفتگوی مسافران و خوش آمد گویی خلبان گوش بسپارم. گویی در یک سکوت ذهنی بسر می بردم.
به بهانه چیزی برای خواندن، یک برگه ایمنی پرواز را به دست گرفته و منتظر برخاستن هواپیما از زمین بودم.
سرانجام هواپیما از رخوت خویش بدرآمده و پس از گام های مردد خود بر روی باند فرودگاه دویدن آغاز کرد. سپس نه چندان نرم به سوی آسمان خیز برداشت، بالا و بالاتر رفت و در نهایت، بر فراز ابرها آرام و قرار گرفت. همچون پرنده مهاجری در خانه امن خود، بر فراز آسمان.
از شیشه هواپیما دشتی پر از گل بوته های پنبه ای سفید و خاکستری جلوه گری می کرد.
با این حال، من به این منظره زیبای آسمانی، توجهی نداشتم و در عوض، محو تماشای تصویر یک هواپیمای در حال فرود بر روی برگه ی ایمنی پرواز بودم که زیر آن به زبان عربی نوشته شده بود: هبوط...
پارسی گویان به بازنشست هواپیما بر زمین ، "فرود" می گویند و عرب زبانان، هبوط...
چه واژه سنگینی است این هبوط...
ناخوداگاه نگاهم از روی برگه ایمنی پرواز، به سمت شیشه هواپیما لغزید و روی چشم انداز باغِ گل بوته های ابری ثابت ماند.
در آن لحظات خاموشی، ذهن بال در آورده و به جای دیگری پر می کشید و مرا نیز ناخواسته با خود می برد، به دوردست، تا زمانی دور،
روزی که انسان بر زمین، هبوط کرد...
همیشه تصور کرده ام که هبوط بشر، نه یک اتفاق مادی، بلکه رخدادی منزلتی بوده است.
یعنی اینکه آدمیزاد به لحاظ فراموشی و سرپیچی از فرمان خداوند، از بهشت رانده شد و به جایگاهی مادون شان و منزلت حقیقی خود، تنزل کرد.
بواقع انسان به تاوان گناه تمردی معصومانه، به دنیای خاکی ای به نام زمین، گرفتار شد.
با این حال، هدیه ارزشمند آفریدگار، جانِ خدایی را نیز با خود به زمین برد. روحی که خداوند در روز ازل از خود در او دمیده و اراده کرده است تا چند روزی در قفس تنگ تنِ آدمی گرفتار آید...
روزی که فرمان رهایی از عالم بالا فرا رسد، در قفس را بگشایند تا مرغ باغ ملکوت، دوباره و شادمانه به سوی جایگاه امن خود پر کشد...
من با دیدن تصویر فرود هواپیما و واژه سنگین هبوط، بر خلاف تصور همیشگی، به این فکر کردم که آیا امکان دارد بواقع انسان نه از جایگاهی دور، بلکه از همین آسمان مادی به زمین نشسته است همچنان که هواپیمایی به زمین فرود می آید و یا به زبان عربی هبوط می کند؟
شاید بهشت جای خارق العاده دوری نیست و همین حوالی خودمان است. هرچند بالاتر از زمین خاکی ما.
اما آدمیزاد چگونه از آسمان به زمین آمد؟
آیا بر یک هواپیمای حقیقی، بال فرشته ای، نشست و به زمین فرود آمد؟
یا
او را نرم و مهربانانه، با یک تلنگر فرشته ای، به زمین سُر دادند؟!
یا هیچ کدام،
بلکه
انسان از جایگاه بلند خود،
به زمین پَست،
پرتاب شد؟
که اگر این باشد، آیا از این هبوط، دلش شکست و سخت دردش آمد؟
در این اندیشه بودم که به اوج مراقبه خود صعود کردم.
ناخودآگاه رویای چندین سال پیش خود را به یاد آوردم.
سال ها قبل، در خواب دیده بودم:
من در اوج بودم.
در بالاترین حد ارتفاع آسمان.
و در اوج وحشت.
چرا که داشتم با نهایت سرعت به سمت زمین پرتاب می شدم. نمی دانستم چرا و به چه وسیله ای،
اما پرتاب شدن خود را می دیدم و می فهمیدم که یکه و تنها بودم.
ارتفاع آسمان بسیار بالا بود از این روی فرو افتادنم به زمین، دقایقی طول می کشید و فرصت داشتم که به نزدیک شدن خود به مرگ و نیستی فکر کنم...
در آخرین لحظاتی که با هراس و انکار مرگ، دست و پنجه نرم می کردم،
ناگهان صحنه ی سقوط تغییر کرد
و چشم انداز دیگری پیش چشمم نمایان شد:
خود را جای دیگری دیدم.
به جای آن که به زمین برخورد کرده و هزار تکه شده باشم،
نرم و آرام،
به جای امنی فرود آمده بودم.
پای بر زمین داشتم و
گرداگرد خانه کعبه طواف می کردم.
دستهایم را به دور خانه خدا حلقه کرده و می چرخیدم و می چرخیدم و می چرخیدم...
دیگر اثری از وحشت مرگ، در میان نبود.
اینجا خانه امن خدا بود،
آنجا که انسان فرود آمد...
هبوط کرد...
