
ماه بانو گوشه ی دامن حریر بلندش را به دست گرفته بود و با ناز و تفاخر ، گِرد حیاط قصر می خرامید.
یک لشکر ندیمه ی زیبا گرداگرد او حلقه زده و همراهش، گشت می زدند.
ملکه ی آسمانِ شب، از همه ی ندیمه های ریز و درشتش، زیباتر و باشکوه تر بود.
ماه بانو، به بالای برکه ای رسید و نگاهی به آن پایین انداخت.
عکس خود را بر آب دید و از تماشای آن همه زیبایی به خود بالید.
مکثی کرد و یک بار دیگر به عکس خود خیره شد و آن گاه چشمانش برقی زد و صورت قشنگش بیش از پیش درخشید.
از فروزش ماه، آسمان شب مثل روز روشن شد.
ستاره ها درنگ کردند تا بانو بیاید اما مکث ماه طولانی شده بود.
بناچار سوسوزنان و دامن کشان رفتند.
ماه پرفروغ اما همچنان ایستاده بود و چشم از عکس خود روی آب برکه، بر نمی داشت. . .
آن شب اهالی زمین، سکوت و درخشش بیش از حد ماه را به حساب پدیده ی نادر قرص ماه گذاشتند ولی ستاره ها به نجوا گفتند: ملکه ی آسمان به عکس خود در برکه دل باخته است،
گویا پدیده ی خودشیفتگی ماه پیش آمده است!
با این وجود ، اهل آسمان و زمین هردو سخت در اشتباه بودند.
اهالی عالم ملکوت، می دانستند که در حقیقت ماه بانو در آن لحظات رویایی، در عکس خود بر آب، چهره راستین خود را دیده بود:
نیمه پنهانش را
که پیشتر بر آیینه هیچ اقیانوس و دریا و رودی و نه بر هیچ آبگیری ندیده بود.
آخر، ظرف کوچک، حقیقتی بس بزرگ را در خود جای داده بود.
آن دو تا سحر به هم چشم دوختند و از عشقشان، صورت برکه نیز مثل ماه، روشن شد. . .
چون آیینه جادویی به خود بالید.
از آن شب بود که برکه شاااعر شد. . .
سوسن چراغچی
16 مرداد 1397