نیایش

زنی، یکّه،

در خلوت،

با خدایش راز و نیاز می کند.

برای خدا

به زبانی بیگانه...

دیوانه...

سخن می گوید،

برای او

می سراید،

از

او...

از حرف های مگو...

رازهای نهان،

گلایه و اندوه...

ابتدا  به نجوا در گوش خدا،

و آن گاه

با شور...

قیام،

فریاد... و... آواز...

بلند و بلندتر...

به قصد آسمان...

از آستان خدا هم آن سوتر...

و آنگاه که  ناله اش در گلو می خشکد...

سر فرو می افتد،

ناگاه فرشتگان، گرداگردش،

آواز سر می دهند،

زن،

از لمس حریر آواز فرشتگان،

دوباره سر بلند می کند و رو به آسمان خدا

آواز از  سر می گیرد...

این بار همگام و هم آوا با فرشتگان،

می خواند...

نیایش زن،

بر بال فرشتگان می نشیند...

چون دودی سپید در آسمان می پیچد و می پیچد و می پیچد و...

به اوج می رسد...

آنجا که عرش خداست ...

سوسن چراغچی

5 آبان 1399