نگونبخت

بادام، موجودیت واحدی است.

اما پوسته و مغزش مدتهاست از هم جدا شده اند.

اگرچه این هر دو، هم خانه اند،

با اینکه یکی سقفِ بالای سر آن دیگری است،

اما این دو مدتهاست که دیگر همدل نیستند زیرا در میانه ی راهِ رسیدن، جنسشان متفاوت شده است.

هدف و مقصودشان یکی است، اما نگاهشان از هم جدا شده است.

بیچاره بادام...

انسان نیز همچون بادام نگونبخت، گاه در مسیر زندگی به جایی می رسد که دل و ذهنش از هم جدا شده و دیگر یار و همراه هم نیستند. هر دو در یک وجود و ماهیت انسانی گرد آمده اند اما انگار دچار طلاق عاطفی شده اند. زیر یک سقف مشترک، مسیر خود را از هم جدا کرده اند. ذهن، راهی نشان می دهد و دل، فرمان دیگری می راند.

دل و ذهن ناهمراه، حرف یکدیگر را نمی خوانند

و

شگفتا که در این کشمکش دائمی،

همیشه حرف دل پیش است.

در این جنگِ سرد

هماره دل، پیروز است.

بیچاره انسان که در کشاکش این معرکه، چه بد گرفتار شده است...

.....

حال می دانم، چرا حرف دل پیش است...

مگر نه این است که مغز بادام خوشتر است؟!

سوسن چراغچی

17 مه 2018