ویرگول
ورودثبت نام
سوسن چراغچی
سوسن چراغچیفقط نویسنده
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
خواندن ۴ دقیقه·۳ سال پیش

نوشتن، طلاست


دخترک، کم حرف بود.

انگار سرشت و سرنوشتش با سکوت پیوند خورده بود.

به جای این که خود سخنی بگوید، به گفتار دیگران گوش می داد و به پندار و کردارشان نگاه می کرد.

همه می پنداشتند این موجود آرام، هیچ حرفی برای گفتن ندارد ...

افسوس که او بیش از همه آرزو و تمنای گفتن داشت.

بخاطر تمرکز و سکوتش نسبت به هم سالان خود، واقعیات بیشتری از زندگی را می دید و عمیق تر درک و احساسشان می کرد

و

بخاطر رنجی که از سکوت دائمی خود می کشید، عواطف و روحیه حساستری داشت .

چون مدام در حال تفکر بود، طبیعتا منطق قوی تری نیز داشت.

در نتیجه همه این ها مخزن ذهنش، انباشته از کلام و افکار بود.

اندیشه، پایه و زمینه ی سخن است و منطق، مبداء بیان و زبان.




ذهن دخترانه ی او همانند کارگاه نخ ریسی بود که شبانه روز و حتی در خواب کار می کرد و رشته های رنگارنگ و یا بیرنگ اندیشه می تافت.

رشته هایی که از کثرت، گاه به هم می پیچیدند، کلاف سردرگم می شدند و او را کلافه می کردند.

گاهی هم مانند نخ های منظم دار قالی، به ردیف و منظم و استوار بر سرجای خود می نشستند و منطق می پذیرفتند؛

مانند جریان آرام رودی سربراه، به راه خود می رفتند و مایه ی تعالی و طراوت دل و جانش می شدند.

حاصل این فعالیت دائمی کارگاه اندیشه، درک و احساس و کلام بود.

کلامی که چون ابراز نمی شد، روی هم تلنبار می شد.

هر روز مخزن ذهن، انباشته تر می شد و بیش از پیش، آماده سر ریز.

حالا دیگر، درون دختر از جنس نوا و صدا شده بود و سکوتش سرشار از فریاد...

لیکن انگار همه درزهای دیوار وجودش را بسته بودند تا از این همهمه ی درونی، کمترین صدایی به بیرون نرسد.

آخر حرفی نمی زد...

اگر روزی درب سکوت شکسته می شد، کلام های انباشته در ذهن، همچون خرده شیشه های رنگین، همه دنیا را پر می کرد... گوش فلک از این همه ناگفته، کر می شد.

ولی امیدی نبود این در هرگز نمی شکست.




دخترک رفته رفته بزرگتر می شد ولی دروازه بزرگ آهنین همچنان بسته بود و قفل سکوت، سنگینتر.

تا اینکه ازدحام حرف های ناگفته کار خود را کرد.

قفل نشکست،

در عوض دیوار ترک برداشت.

باشد که از شورش واژه ها، سد بشکند، سیل جاری شود.


هرچند قفل سکوت، لجوجانه سنگر خود را نگه می داشت.

بگذار تاج و تختش را برای خود نگه دارد!

مُلک بی سرزمین و بی مردم، دولت در تبعید است.*




خدا دختر را به راز نوشتن آگاه کرد.

هزار سال و چند قرن از نزول آیه می گذشت:

«ن و القلم و مایسطرون»

اگر قرار است خالق به مخلوق قسم یاد کند، پس این نه قلم بی جان بلکه خود، اکسیر جان بخش است.

چه فرق دارد انسان کلام و اندیشه را با زبان ادا کند یا با نوشتن.

هردو زبان است.

یکی با گوش شنیده می شود و دیگری را با چشم می خوانند.

و چه بسا تاثیر و نیروی نوشتن بیشتر از گفتن به زبان است.

حال که دخترک، کیمیا را یافته بود، ثروتش مضاعف بود.

رشته های کلام را با اکسیر نوشتن، طلا می کرد.

همچون جادوگر داستانی که در کودکی خوانده بود با کاه افکار خود، رشته های زرّین طلا می رِشت و می نوشت.**


نوشتن مانند طلاست.

صدا در هوا محو می شود و با گذشت زمان در یادها رنگ می بازد*** لیکن نوشته ها در زیر خروارها خاک و آوار زمین و از ورای غبار زمان، همچون طلا اصیل و درخشان و جاویدان حفظ می شوند و باقی می مانند.

باقیات صالحات.

نوشته ها مثل عتیقه اند.

هرچه زمان بیشتری می گذرد با دل و جان نسل جدید، پیوند بیشتری می یابند.

بگذار قرن ها و هزاره ها بیایند و بروند،

نوشته ها در گذر ایام درخشان تر، می مانند و به دل ها می نشینند.

نوشتن، طلاست.


سوسن چراغچی

اردیبهشت 1397


* طبق دانش سیاست، سه رکن اساسی کشور عبارتند از : سرزمین، جمعیت و نظام سیاسی. بدون هر یک از این سه رکن، کشور بی معناست.

** داستان تخیلی رامپل استیلت اسکین، روایت دختر آسیابانی است که بخاطر دروغی که پدرش به پادشاه گفته بود،( دخترم می‌تواند نی‌های کاه را با دستگاه ریسندگی مثل موهایش ببافد و به طلا تبدیل کند) یک شب در اتاقی پر از کاه محبوس شد تا با چرخ ریسندگی، کاه ها را به رشته های طلا تبدیل کند. آن شب، جادوگر یا شیطانکی به کمک دختر آمد و کاه ها را به کوهی از رشته های طلا تبدیل کرد.

*** هرچند که این روزها می گویند، انرژی صدا نیز در کائنات حفظ می شود.

نوشتن
۹
۲
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
فقط نویسنده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید