نشانه ها...

این روزها زیاد می خوانم و می شنوم که زندگی پر از نشانه هاست. تنها باید چشم ها را باز کرد و نشانه ها را دید و صدای شان را با گوش جان و دل شنید...

دیشب قران می خواندم.

به آیه 23 از سوره ملک رسیدم که می فرماید:

قُلْ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ وَالْأَفْئِدَةَ قَلِيلًا مَا تَشْكُرُونَ ﴿۲۳﴾

بگو اوست آنكه   شما را پدید  آورده و براى شما گوش و ديدگان و دلها آفريده است، چه كم سپاسگزاريد.

انگار این آیه جان داشت.

گویی خدا با سوز دل می گفت که برایتان گوش و چشم و دل آفریدم اما چه کم شکر گزار هستید...

دلم سوخت.

دست بر گوش ها و چشم ها و قلبم گذاشتم و گفتم خدایا شکرت که به من گوش و چشم و دل  دادی...

........................

امروز عصر  برای بازگشت به خانه اسنپ گرفتم.

راننده چند دقیقه دیر رسید.

در ماشین را باز کردم و به عادت همیشگی قبل از آن که بنشینم گفتم: سلام.

اما جواب سلامم را نداد.

سرش پایین بود و در حالی که بی صدا می خندید، گوشی اش را نگاه می کرد و با اشتها چیزی می خورد.

فکر کردم از آن مردهای جوان خوش خنده و بی خیال است  با این وجود خودم را جمع و جور کردم تا بی جهت دلم رنگ رنجش به خود نگیرد.

صبر کردم تا سر از روی گوشی بلند کند و  دوباره سلام کنم.

اما او فرصت این کار را به من نداد. سرش را بالا گرفت و  با همان چشمان خندان در آینه نگاهم کرد و با ایما و اشاره به من فهماند که ناشنواست...

او پیاپی با حرکات دست به خیابان اشاره می کرد و با زبان بی زبانی می گفت: نگران نباش من به کار خودم مسلطم. شما را به سلامت به مقصد خواهم رساند...

و راه افتاد...

به یاد آیه قرآن افتادم.

با خود و در قلب خود گفتم خدایا شکرت که به من گوش دادی.

اگرچه من هم با حرکات دست و سر به او اطمینان دادم که نگران نیستم اما او مدام نگاه نگرانم به خیابان ها و اتوبان ها را دنبال می کرد و در طول مسیر بارها با دست اشاره کرد که نگران نباش من کار خود را بلدم. و خیلی خوب بلد بود.

سرانجام بر دلشوره خود مسلط شده و در حالی که آرامش و انرژی مثبت او به من منتقل شده بود روی صفحه موبایل نوشتم :

«خیالم راحته...شما واردید»

موبایل را نشانش دادم. همینطور که رانندگی می کرد گوشی را گرفت و خواند و خیلی خوشحال شد. دست روی سینه گذاشت و با خنده تشکر کرد.

او اگرچه نمی شنید اما مرد بسیار باهوشی بود و در  دنیای خاموش خود، راه را بخوبی باز می کرد و پیش می رفت. با بوق زدن های مکررش نشان می داد که زبان مردمان شنوای شلوغ پیرامونش را هم خوب بلد است.

نزدیک مقصد بودم که کوشیدم دنیای ساکت او را درک کنم. جهانی بی صدا که تنها نوای دل را می توان شنید.

خدای مهربان به جای دو گوش شنوا به او دل روشن داده بود.

وقتی رسیدیم دوباره برایش نوشتم:

«کار شما عالیه

خیلی ممنون

سلامت باشید انشالله»

این بار هم خیلی ذوق کرد و خواست تا چیزی در صفحه گوشی من بنویسد اما حروف را پیدا نمی کرد. بعد ماسک خود را کنار زد و با زبان اشاره چیزهایی با شتاب گفت که معنی شان را نمی دانستم.

مثلا با دست نشان می داد که به جایی تلفن بزنم.

در لابلای صدا های نامفهومی که از حنجره اش بلند می شد تنها کلمه «خوب »را تشخیص دادم.

فکر کردم می خواهد بگوید که کار او خوب است.

نرم افزار اسنپ را روی گوشی نشانش دادم و رتبه عالی به او دادم و گفتم خوبه؟

باز دست بر سینه گذاشت و تشکر کرد و من با حالی خوب پیاده شدم...

دوم آذر 1400

سوسن چراغچی