آدمک چوبی روی زمین ولو شده بود.
چند دقیقه پیش نخ خود را پاره کرده بود.
به خودش گفت: از این بهتر نمی شود!
آآآزادی یعنی همین...
با خوشحالی زایدالوصفی از این حس رهایی، این سو و آن سوی صحنه نمایش را نگاه کرد.
بعد روی پاهایش بلند شد، به راه افتاد و ناخودآگاه، نخ آویزان را با خود روی زمین کشید.
برای اولین بار احساس می کرد، پاهایش لق لق می زنند ولی چه اهمیتی داشت؟
مهم این بود که آزاد بود و هیچ چیز در دنیا با ارزش تر از آزادی نیست.
حال می توانست به اختیار خودش نه به فرمان کسی از آن بالا هر کار دلش بخواهد بکند.
روی این دنیای بزرگ راه برود، یا بدود یا برقصد... دست هر آدمکی را که بخواهد بگیرد. هرجایی که خودش بخواهد بنشیند یا بلند شود و هرچیز را که بخواهد بردارد یا بر زمین بگذارد.
از همه مهم تر این که همیشه برقرار باشد نه این که به اختیار صحنه گردان، تعطیل و از کار افتاده شود.
خلاصه اینکه بشود آدمِ خودش.
این فکر ها در سرش بود و لق لق زنان، صحنه را گشت. به همه گوشه و پس گوشه هایش سرک کشید.حتی از پشت صحنه هم سر در آورد.همه لباس ها را پوشید و هر چیزی را با دست های خودش امتحان کرد.
سرانجام خسته شد، گوشه ای نشست و اندیشمندانه به صحنه نگاه کرد.
آدم های چوبی دیگری روی صحنه می پلکیدند...
هر کدام کاری انجام می دادند. دختر و پسری، دست دور گردن هم انداخته و در گوش هم چیزی پچ پچ می کردند. اگر دنیا را آب می برد این دو تا را خواب می برد!
آن یکی روی پله ای نشسته بود و پول هایش را می شمرد.
یکی دیگر برای خودش شکلک در می آورد و هر هر می خندید.
آدمک دیگری ادای سخنران ها را در می آورد و عده ای به نمایش این دو تا می خندیدند و عده ای دیگر می گریستند. عده ای خشمگین و عده ای هم بی تفاوت بودند.
در این صحنه شلوغ ، هر کسی به سویی بود .
در میان این جماعت آواره ، آدمک های دیگری به نخ های خود متصل بودند. این ها اگرچه تعدادشان کم بود، اما در عوض، لق لق نمی زدند و قرص و محکم راه می رفتند .هر کار که انجام می دادند، دست هایشان هم به دست یکدیگر بود.
آدمک از دیدن آنها یاد روزگاری افتاد که خودش هم با نخ، به جایی متصل بود.
بی اختیار سرش را بالا گرفت. صحنه گردان را دید که نخ های بیشمار را یکی یکی، بعضی را نوبت به نوبت و بعضی را با هم تکان می داد و از این همه کار، کم هم نمی آورد.
دوباره صحنه را دید زد. دو دسته آدمک آزاد و متصل به بالا را سبک سنگین کرد.
همه آن ها کارهایشان مانند هم بود. ولی یک تفاوت اساسی داشتند.گروهی لق لق می زدند و گروهی قرص و محکم بودند.
یکباره بند دلش سست شد. دستی به پاهای بی رمقش کشید. باز بالا را نگاه کرد و دلش برای «او» لرزید. تازه فهمید که چقدر دوستش داشته...
از اینکه با دست خود، نخ را پاره کرده بود، حسرت خورد.
فکر کرد اگرچه اآزادی خوب است، اما نخ او را داشتن، خیلی خوب تر است.
از جا بلند شد. دستش را بلند کرد تا یکی از نخ ها را بگیرد. ولی کار سختی بود. چیزی به چنگش نمی آمد. نخ ها گریزان بودند یا بخاطر آزادی بود که دستش بی رمق شده بود؟
گریه اش گرفت.
همه توان خود را جمع کرد و دستهای لرزانش را رو به بالا گرفت. مثل آدمی که در خواب فریاد می زند، ناله زد و او را صدا کرد.
صحنه گردان صدای خفه ی آدمک را شنید. نگاهش کرد و لبخند زد.
اشک آدمک سرازیر شد. دوباره صدایش زد. دوباره و دوباره ...
صحنه گردان خم شد و یکی از نخ ها را نزدیک دست آدمک نگه داشت تا خودش آن را بگیرد.
در اصل، آزادی یعنی همین...
آدمک از دیدن نخ تازه خود نیرویی گرفت.
نخ را چنگ زد و محکم نگه داشت و دوباره به آن بالا متصل شد. باز پاهایش و بند دلش قرص شد.
خیالش راحت شد و به خود بالید...
اما بیشتر به خدای خودش...
وَاعتَصِموا بِحَبلِ اللَّهِ جَميعًا وَ لا تَفَرَّقوا...
سوسن چراغچی
17 مرداد 1397
