ویرگول
ورودثبت نام
سوسن چراغچی
سوسن چراغچیفقط نویسنده
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
خواندن ۳ دقیقه·۱ سال پیش

نان و قلم

مصطفی نان داغ را بر  سفره روی میز گذاشت.

 سپس یک صندلی بیرون کشید و  نشست. سپس قلمش را برداشت. دیشب  با خودش قرار گذاشته بود فردا صبح  داستان  تازه ای بنویسد.  

با این وجود  هنوز نمی دانست چه داستانی؟!

 دفترش را باز کرد و نخستین جمله را  نوشت:

نون و القلم و مایسطرون.

 

 ناخوداگاه  نگاهش به سوی نان  لغزید.

 چه خوب که امروز برای صبحانه نان تازه داشتند!

فکری در ذهنش درخشید و نوشت:

علی تکه ای از نان داغ کَند  و به دست پسر بچه ی دستفروش داد. بچه  نان را گرفت و بیدرنگ به دندان کشید...  شادی پنهانی خطوط چهره اش را از هم باز کرد و چشمان سیاهش درخشید...

 

با خود اندیشید:

 بعد چه؟ آخرش؟! نتیجه؟؟

این که همان داستان تکراری نان و دندان است و  هیچ وقت سر و ته نداشته است.

 دوباره به نان میان سفره نگاه کرد.  دست دراز کرد و تکه ای از نان را کند و به دندان کشید.

نان داغ و تازه چه طعم دلپذیری داشت.

به یاد بچه دستفروش داستان خود افتاد. لبخند محوی روی لبانش شکفت. صورتش از هم باز شد.

دوباره به چند  جمله ای که نوشته بود نگاه کرد و  به فکر فرو رفت.

داستان هدف و شاکله ای نداشت. فقط علی بود و  بچه دستفروش و البته نان هم بود!

با این که هر کدام از این ها یک دنیا حرف درون خودشان دارند

ولی باز کم بود... باید می توانست همه این حرف ها را بیرون بکشد و بنویسد.  

 بی فایده بود.

 انگار مغزش کور شده بود.

  داستان، خودش را پیدا نمی کرد.

فکر کرد این داستان بی سر و ته را رها  کند و صبحانه اش را بخورد.

از جا بلند شد و برای خودش چای ریخت.

نان هنوز گرم بود.

ولی دلش پیش نوشتن هم بود.  با فنجان چای آمد و دوباره نشست و نوشت:

علی نان به دست،  از کنار بساط بچه دستفروش گذشت و به سمت خانه راه افتاد.

  کوچه خلوت و هوا سرد بود.  بخار از نان بلند می شد.

سه چهار  دختر و پسر مدرسه رو منتظر سرویس مدرسه شان بودند.

بچه ها را که دید به یاد  پسرک دستفروش افتاد و دلش گرفت.  کاش چیزی از او خریده بود تا خوشحالش کند.  ایستاد و مکث کرد.

نان کم کم سرد می شد...

 

دست مصطفی روی نان لغزید.  تکه دیگری کَند و به دهان گذاشت. بفهمی نفهمی سرد شده بود. ولی چای هنوز گرم بود.

دوباره نوشت:

علی به بچه ها نان تعارف کرد. یکی از آن ها بی تفاوت رو برکشید. دختری از سر چشم و دل سیری گفت: مرسی.

به یاد  چشمهای سیاه پسر دستفروش افتاد و آن همه گرما و اشتیاق که در آن سرمای زمستان، از گرفتن  نان در چشمانش دیده بود.

 

مصطفی از خوردن و نوشتن دست کشید و به نان تکه پاره زل زد. با این وجود فکرش  پیش نانی بود که در دست علی بود و  پسربچه ای که مدرسه نمی رفت.

دوباره به صفحه کاغذ چشم دوخت. آن جا که آخرین جمله تمام شده بود...

از جا بلند شد و به سمت پنجره رفت.

از پشت پنجره آن سوی خیابان را نگاه کرد.

 بساط پسر دستفروش کنار پیاده رو پهن شده بود.

چند قدم آن طرف تر مردم کنار نانوایی صف کشیده بودند...

بی اختیار به زبانش آمد:

ن والقلم و ما یسطرون

 

22 اذر 1398

۶
۱
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
فقط نویسنده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید