ویرگول
ورودثبت نام
سوسن چراغچی
سوسن چراغچیفقط نویسنده
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

میراث زنده

تو گویی جنگ شده بود.

یک لشکر حشره، شبانه به ظرف نخود حمله ور شده بودند، نخودها را یک به یک، سوراخ کرده و ذره ذره می خوردند.

پیشروی لشکر مهاجم چنان بود، که به فتح شهر اکتفا نکرده بلکه مدام از دیواره های داخلی ظرف شیشه ای بالا رفته و به زیر می افتادند و با ایجاد رعب و وحشت برای بیننده ی بی نوا

قدرت نمایی می کردند.

با اینکه از شبیخون میهمانان ناخوانده جا خورده بودم، اما عقب ننشستم.

ظرف را برداشته و تعداد زیادی از مهاجمان را در دم تارومار کردم. سپس ظرف را پر از آب کردم که در نتیجه، بخش دیگری از حشره ها به روی آب امدند و باقیمانده آن ها نیز در سوراخ های خود، زنده بگور شدند.

حال دیگر ظرف نخود به شهر نفرین شده ای می مانست که ساکنانش، همچون قوم عاد و ثمود، از خانه های سوراخ سوراخ خود طرد شده و برای همیشه از دیار خود رفته بودند.

اما من بدون تاسف به حال مهاجمان شکست خورده، ظرف را در یخچال گذاشته و به دنبال کار خود رفتم...

.......

مدتی بود، شهر متروکه، مایه عبرت من شده بود.

هرگاه چشمم به ظرف نخود در کنج یخچال می افتاد، تمدن های بزرگی در خاطرم نقش می بست که در زمان های بسیار دور، در اوج آبادانی و شکوه و دوام خود بودند اما حال، از آن ها ویرانه هایی بیش برجای نمانده است. و این چنین می نماید که یادگارهای فرهنگی تمدن های پیشین، از گذر زمان، گذشته و به حال رسیده اند تا نسل های امروز با مشاهده آن ها از اشتباه ها، خطاها و زشت کاری های پیشینیان خود، عبرت بگیرند و تاریخ را به شکل و شیوه ای که پیشتر گذشته است، تکرار نکنند. برعکس، مردمان امروز از تجربه های مثبت و درست نیاکان خود، بیاموزند و در حیات جاری خود بکار بندند.

که اگر چنین شود چرخه تکراری تاریخ، از دور باطلی که هزاران سال بدان گرفتار است، رها شده و به مسیر درست خود، راه راست انسانیت، هدایت می شود.

با این نگرش، نگهداشت چنین میراث گرانقدری از نیاکان، به جهت نقش مهمی که در آگاه نمودن مردم جهان امروز ایفا می کند، وظیفه ای مقرر شده از سوی خداوند است.

قُل سيروا فِي الأَرضِ ثُمَّ انظُروا كَيفَ كانَ عاقِبَةُ المُكَذِّبينَ (سوره انعام آیه ۱۱)
بگو: «روی زمین گردش کنید! سپس بنگرید سرانجام تکذیب‌کنندگان آیات الهی چه شد؟!»

مدتی است ظرف نخود من نیز همچون یادگاری از یک تمدن نابود شده، این وظیفه را برای من تداعی می کند. وظیفه عبرت از گذشته...

به یقین، آن چه نابود شده است دیگر زنده نخواهد شد و بنای ویران شده ، حتی اگر دوباره مرمت شده و به شکل اولیه خود باز گردد همان بنای شکوهمندی نخواهد بود که در گذشته بوده است چرا که زمینه معنوی آن، امروز دیگر وجود ندارد.

جوامعی که در زمان های پیش می زیستند و با حیات مداوم، پویایی و رشد و تعالی خود، به تمدن مادی خویش جان می دادند، امروز دیگر وجود ندارند. آن ها درگذشته باقی مانده و یادگارهای خویش را، بناها و آثار تمدنی خود را برای نسل های امروز و آینده به ارث گذارده اند.

بدین ترتیب،چنین می نماید که کالبد میراث فرهنگی وجود دارد لیکن روح، از آن پر کشیده و رفته است.


تا دیروز می پنداشتم، نخودهای سوراخ سوراخ شده من نیز هرگز روح پیشین را بدست نخواهند آورند. چرا که آن ها دیگر تنها یادگاران بیجانی برای عبرت بیننده ی امروزند.

با این وجود، در همیشه بر یک پاشنه نمی چرخد. زیرا دیروز پرده دیگری از این ماجرای عبرت آموز تاریخی برایم آشکار شد.

وقتی در یخچال را باز کردم، روح زندگی را دوباره به چشم خود دیدم.

نخودهای مرطوب، در سرمای دلچسب یخچال، جوانه زده بودند...

گویی دیگر نمی خواستند همچون اشیای بیجان پشت قفسه های شیشه ای موزه، تنها وسیله ای برای تماشا و مایه عبرت بازدیدکنندگان خود باشند بلکه می خواستند، دوباره زندگی کنند.

انگار روح دیگری بر کالبد ویرانشان دمیده بود...

میراث زنده ...

12 اکتبر 2017-20 مهر 1396

سوسن چراغچی


۱۰
۵
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
فقط نویسنده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید