احساس خوبی دارم.
یک باره دلم روشن شد و حسی چون هوای تازه وجودم را شاد و نیرومند کرد.
فکر می کنم درست در همین لحظه کسی برایم فاتحه خواند...
یک نفر از آن یکی زندگی ام یا شاید از زندگی های قبل تر...
شاید آن یک نفر به یادِ کار نیکی افتاد که پیش تر در آن جهان از من سر زده است.
راستی از کجا معلوم که هر کدام از ما که اکنون زنده ایم ، مرده های زندگی پیشین نباشیم؟؟
شاید این من که اینجا نشسته و برای خودش قصه می گوید، مرده زندگی پیشین است...
دنیا مکعبی چند بعدی است...
سوسن چراغچی
20 بهمن 1396
