مسیح

درون خانه ای بودم با چند طبقه.

خانه کوچک و فقیرانه ای بود.

درون  هر طبقه آدمهای متفاوتی زندگی می کردند و داستان های متفاوتی داشتند اما همه شان درگیر روزمرگی بودند.

طبقه بالا پسر کوچکی بود که از یک بچه چهار پنج  ماهه، در یک گهواره مراقبت می کرد. بچه را به او سپرده بودند.

روشن بود که پسر، در کارش ماهر نبود زیرا آن بچه زار و نحیف، لباسش کم بود، جایش را خیس کرده بود و بیتاب بود هرچند که زبان نداشت تا بی تابی اش را فریاد بزند.

معلوم نبود  مادر بچه  کجا رفته بود  و  بخاطر نبودن او داغ نامرئی بی کسی بر چهره بچه نشسته بود.

بچه  را بغل گرفتم. قربان صدقه اش میرفتم.

چند ساعت این طبقه آن طبقه رفتم تا لباس هایش را پیدا کنم و حمامی  پیدا کنم تا بچه را بشویم و لباسش را عوض کنم.

اما  لباسهایش پیدا نمی شد.شاید من نیز درست نمی گشتم. درگیر روزمرگی بودم. به حرف زدن با آدم ها سر گرم می شدم. اما بچه همچنان در اغوشم بود.

فراز و نشیب بسیار بود. ادم های مختلف را می دیدم.

بچه حالا کثیف تر شده بود و   بیزار می شدم که بدنم از تماس با بدن او ناپاک بشود ولی نمیتوانستم او را از خودم دور کنم.

دلم تاب نمی اورد و خود  را مسئول می دیدم.

چندبار هم بچه بی هوا از دستم رها شد و در حالی که پاهایش در دستم بود، بین زمین و هوا معلق شد باز او را گرفتم.

سرانجام در یک طبقه که خانواده پر جمعیتی بودند  به مرد صاحبخانه  گفتم اشکال ندارد از حمام تان استفاده کنم.با بی تفاوتی گفت نه چه اشکالی و مشغول کارش شد.

بچه را داخل حمام بردم و شروع به شستنش کردم.

بچه تا الان بیتاب بود اما گریه نمی کرد ولی حالا از تماس آب با پوست بدنش، شروع به گریه های سوزناک بیقراری  کرد انگار پوستش می سوخت یا آب سرد بود یا بیش از حد گرم بود.

نمی دانم.

ولی دلم برایش میسوخت.

همینطور که او را می شستم با دلسوزی گفتم: مادرت کجاست پسرکم؟

یعنی ای بی مادر، تو چرا اینطور بی پناه و سرگردان

به حال خود  رها شده ای؟

در این لحظه بچه برگشت و چشم در چشم نگاهم کرد.

نگاهش غمبار اما عمیق و معنادار بود. نگاهی عاقل اندر سفیه...

انگشتش را به سمت بالا گرفت، به حرف آمد و با حرکت لب و دهان گفت:

خدا

چنان ایمان و یقینی در نگاه و کلام بی صدایش بود که تنم مور مور شد.

از وحشت به حرف آمدنش،

آه بلندی از ترس کشیدم.

بچه هم از وحشت من ترسید و باز لرزان و صامت شد و

به حال عادی خود برگشت.

دوباره

یک نوزاد رمیده ، دردکشیده،  ناتوان

محتاج به من...

بچه نوزاد، تنها برای  دمی،

مسیح شده بود.

سوسن چراغچی

بیست و چهار بهمن 1401

از مجموعه رویاها