چند روزی بود از جایی هم دور و هم نزدیک، صدایی شبیه خنده می آمد.
اوایل فکر می کردم مرغ مینای همسایه مان است که به تقلید از آدم ها هِر هِر می خندد.
ولی دو سه روزی که گذشت، دانستم خاستگاه صدا نه از قفس همسایه بلکه از خانه ی خودم بود.
نزدیک تر...
جایی بود از اتاق خودم...
یا نه...
از درون خودم...
گوش خواباندم تا بدانم او کیست که در اندرون من خانه کرده و اینگونه بی پروا می خندد...
و دانستم:
او مرغ قفس تَن،
روح من بود که هر زمان، پی در پی و دیوانه وار می خندید.
تصمیم گرفتم او را مدتی زیر نظر بگیرم تا سر از کارش در آورم.
همه کارها و دغدغه هایم را کنار گذاشتم و بر کارش نظاره کردم.
هر چه بیشتر گذشت، چیز جدیدی از او دستگیرم شد.
دانستم او نه دیوانه بود و نه زنجیری.
آگاهانه و به خواست خود بدان غار هزار توی بی انتها آمده بود.
گویی در این جهان بزرگ، موجودیتی شاد تر از او وجود نداشت.
مانند آب جاری بود و هر لحظه بی خواست و اراده می خندید.
گاهی هم صدای مناجات و گفتگویش با خدا را می شنیدم و من نیز از این گفتگوی خالصانه، شاد می شدم.
آنقدر محو او شده بودم که پس از چندی، حس کردم
من هم مثل او شده ام.
شاد و بی دغدغه، هر زمان در مناجات با خدا...
حال من و او به تفاهم رسیده ایم.
شب و روز دیوانه وار می خندیم...
پژواک خنده ما در گفتگوی مرغ مینا
پیداست...
سوسن چراغچی
18 آذر 1397
