مترسک، چشم از خوشه های طلایی بر نمی داشت.
گویا امر بر او مشتبه شده بود!
با آن هیبت پوشالی، با آن دو دست خشکیده، لباس های ژنده و پاره،
بی هویت، ساکن و بی حرکت،
می پنداشت مزرعه پربار گندم از آن اوست...حاصل تلاش اوست.
باور کرده بود در رسیدن گندم ها سهم دارد.
اما چرا که نه؟!
آخر او بود که چشم از مزرعه گندم بر نمی داشت و با تکیه بر تیرکی چوبین، شب و روز پاس می داد.
کشاورزان مدام در آمد و شد بودند و غروب که می شد به خانه هایشان می رفتند.
اما مترسک، همیشه آنجا بود.
نه آفتاب داغ ظهر گاهی برایش اهمیتی داشت و نه سکوت و سرمای گزنده شب دشت آزارش می داد.
نه جایی می رفت و نه می خوابید.
نه می خورد و نه می آشامید.
نه حرکت می کرد و نه می بالید، بلکه فقط و فقط مراقبت می کرد تا گندم ها برسند.
در محضر او، دختران گیسو طلا آرام آرام رشد می کردند و به کمال خود نزدیک می شدند.
آن ها مترسک را نمی دیدند. نگاهشان به آسمان بود و خورشید.
اما مرد چوبین، شب و روز دختر ها را دید می زد!
مترسک بود که به پشتیبانی باد، پرنده ها را می ترساند و از بالای خوشه ها می پراند.
ولی آخر پرنده که آفت نیست تا طومار محصول را یک جا در هم بپیچد.
تک و توکی دانه چیدن، ناز دختران گیسو طلا را کشیدن، چه گناهی دارد؟
با این وجود پرنده ها هم در این خودباوری مترسک بی تقصیر نبودند.
آن ها به سوی گندم ها پر می زدند و از نگاه مترسک می گریختند.
مترسک باور می کرد که عامل رشد و کمال خوشه ها هم اوست.
خود را باور کرده بود.
هرچند باور پوشالی، دوام ندارد.
دیریازود فرو می ریزد.
سرانجام نوبت به مترسک نیز رسید تا باور او هم فرو ریزد و عاقبت فهمید.
تابستان به پایان رسید و پاییز آمد.
برای مترسک، آن روز مثل روزهای دیگر بود.
برای کسی که حرکتی ندارد، امروز با دیروز و فردا با امروز فرقی ندارد.
گندم های رسیده همچون گیسوان پرپشت دختری بر شانه های دشت، سنگینی می کردند.
وقتش رسیده بود تا دشت سبک شود و نفس راحتی بکشد.
کشاورزان با داس و خرمن کوب آمدند.
خوشه ها را چیدند و بافه کردند و روی هم انباشتند.
مزرعه، از هیبت طلایی خود تهی شد.
عصر شد و مترسک ماند و یک دنیا خاطره با پرنده هایی که بر شانه هایش ردیف نشسته بودند و با هم به دشت آفت زده خیره نگاه می کردند.
مترسک همچنان به تیرک خود تکیه داشت.
باد در لباس و کلاهش می پیچید ولی دیگر هیبت دروغینش سودی نداشت.
پرنده ها نمی رمیدند.
شب شد و مترسک تنها ماند با جغدی که بر شانه اش نشسته و نزدیک گوش پوشالی اش آواز می خواند.
بیچاره مترسک. . .
خوشه های گندم و باورش را هر دو با هم از دست داده بود...
و گریز پرنده ها را نیز.
سوسن چراغچی
6 اسفند 1396
