
نهر اندیشه من، همانند نهر دخترک ماه پیشانی، مدام رنگ برنگ می شود.
دمی سیاه و پلید است،
گاهی زرد و گاهی سرخ، سراسر اندوه و یاس و ترس و تردید و سرشار از اندیشه ها و احساسات تب آلود، رنگارنگ و متناقض،
و
گاه سپید و نورانی، آنقدر زلال و زیبا که اگر دستی بدان برم و از آن آب، به سیمای دل بزنم، ماهی درخشان بر پیشانی جانم خواهد نشست.
شاید به خاطر همین رود متغیر است که همه ما آدم ها، گاه ماه و ستاره بر چهره روح و روان خود داریم و گاه همچون ابلیس، سیاه و کبودیم.
هر روز و هر لحظه به یک رنگیم...
ما انسانیم.
گریزی از این نهر رنگ به رنگ نداریم.
باید بنشینیم و صبورانه نگاه کنیم، بگذاریم اندیشه های سیاه، از ما بگذرند،
مقهور احساسات گونا گون غم و ترس و تردید و نا امیدی نشویم و تنها بر اندیشه سپید و روحانی دست بریم.
تا بر پیشانی دل و جانمان، ماه درخشان بنشیند.
زندگی صحنه آزمون دائمی ما انسان هاست.
قرار نیست بدانیم که چقدر ماه و ستاره در لوح ضمیر ما یا در کارنامه عمل مان ثبت کرده اند.
زیبایی اش به این است که هرگز ندانیم.
تا واپسین دم و تا آخرین آزمون...
سوسن چراغچی
زمستان 1394