ویرگول
ورودثبت نام
سوسن چراغچی
سوسن چراغچیفقط نویسنده
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

ماه پیشانی


نهر اندیشه من، همانند نهر دخترک ماه پیشانی، مدام رنگ برنگ می شود.

دمی سیاه و پلید است،

گاهی زرد و گاهی سرخ، سراسر اندوه و یاس و ترس و تردید و سرشار از اندیشه ها و احساسات تب آلود، رنگارنگ و متناقض،

و

گاه سپید و نورانی، آنقدر زلال و زیبا که اگر دستی بدان برم و از آن آب، به سیمای دل بزنم، ماهی درخشان بر پیشانی جانم خواهد نشست.




شاید به خاطر همین رود متغیر است که همه ما آدم ها، گاه ماه و ستاره بر چهره روح و روان خود داریم و گاه همچون ابلیس، سیاه و کبودیم.

هر روز و هر لحظه به یک رنگیم...

ما انسانیم.

گریزی از این نهر رنگ به رنگ نداریم.

باید بنشینیم و صبورانه نگاه کنیم، بگذاریم اندیشه های سیاه، از ما بگذرند،

مقهور احساسات گونا گون غم و ترس و تردید و نا امیدی نشویم و تنها بر اندیشه سپید و روحانی دست بریم.

تا بر پیشانی دل و جانمان، ماه درخشان بنشیند.

زندگی صحنه آزمون دائمی ما انسان هاست.

قرار نیست بدانیم که چقدر ماه و ستاره در لوح ضمیر ما یا در کارنامه عمل مان ثبت کرده اند.

زیبایی اش به این است که هرگز ندانیم.

تا واپسین دم و تا آخرین آزمون...

سوسن چراغچی

زمستان 1394

۱۲
۴
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
فقط نویسنده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید