قوس

آسمون من به قدر یک قوسه
اونقدر که بتونم چشم بگردونم از شرق تا غرب همه چیز رو در دیدرسم داشته باشم
طلوع خورشید رو سمت راستم ببینم،ظهر وسط آسمون و غروب سمت چپ
همین برای من بسه
حالا اینکه خورشید هزاران هزار کیلومتر با من فاصله داره
و زمین یک کره عظیمه و با همه عظمتش تند و سبک دور خورشید میگرده ، به کنار. لزومی به درکش ندارم.
چیزی که به من مربوطه و بقدر فهم و درک منه، همین یک قوسه
همین قوس سخاوتمند که اجازه میده در این گستره باریک، بتونم حقیقت طلوع و غروب خورشید رو با همین چشمهای مادی و محدود نظاره کنم و نیازی به ابزار پیچیده یا حتی ساده هم نداشته باشم.حقیقت نور و تاریکی رو در همین محدب محدود درک بکنم.

هرقدر ظرفیت آدم بالاتر میره این قوس گسترده تر میشه
اما برای من کم ظرفیت، فعلا همین مقدار کفایت می کنه.

سوسن چراغچی

11 شهریور 1403