ویرگول
ورودثبت نام
سوسن چراغچی
سوسن چراغچیفقط نویسنده
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

قلبِ یک چشم


من فکر می کنم ما به این دلیل درد می کشیم که همیشه در حال رفتنیم.

همیشه دنبال چیزی می گردیم که خودمان هم نمی دانیم چیست.

تنها می دانیم که می خواهیم.

ما طالبیم. معنای طلب را هم می فهمیم. اما هنوز مطلوب را نمی شناسیم.

همین نشناختن مطلوب است که زندگی بعضی از آدمها را پر از درد و رنج کرده است.

تو با همه وجود می دانی که دلت می خواهد اما چه چیزی را ؟

سختی ماجرا اینجاست.




بنیان زندگی بر تقارن است.

همه چیز جفت جفت آفریده شده است.

به پرنده برای پرواز دو بال داده شده.

آدم ها دو پا دارند و دو دست... دو چشم و دو گوش.

( دهان اما یکی است. همان یک هم زیادی است!)

عشق هم در دویی، متجسم می شود.

انسان، چه زن چه مرد، چه کودک و چه بزرگ، به یک جفت نیازمند است تا عشق یا غریزه را با او و در وجود او متجسم کند.

اصل دوست داشتن نه در فردیت بلکه در جفت است که متبلور می شود.

اساسا این دو، عدد مقدسی است، لازمه عبودیت است.

اگر دو نباشد، بشر قادر به درک معنای یکی و یگانگی خداوند نیست.


طلب نیز از این قاعده جدا نیست و با یک مفهوم دوم به تکامل می رسد.

من دلم تو را می خواهد، تو مطلوب منی.

ولی تو کیستی و کجا هستی؟

چرا با این که تو را می خواهم نمی دانم چیستی و کیستی و چرا تو در دیدرس نگاه من نیستی؟

آیا می شود با یک چشم بخوبی دید؟

یا می شود با یک پا قدم برداشت یا با یک دست به چیزی دست یافت؟

از این ها که بگذریم،

هرگز و هرگز نمی شود تنها با یک بال پرواز کرد.

پس جریان دلتنگی من و تو و ما از اینجاست.

طلب در این دنیای مادی، از ابتدا متقارن بوده ولی نیمی از آن را جدا کرده اند.

مثل سیبی که نصفش کرده اند.

این نیمه، هزاران هزار سال است که بال زده و به ناکجا آباد رفته است.

طلب، در این دنیای مادی یک بال بیشتر ندارد و دلیل رنج انسان پرنده خو همین است.

دلش پرواز می خواهد ولی نمی تواند...

اگرچه از روز ازل، پرواز را آموخته ، اما در مسیر زمین، یک بال خویش را گم کرده است.

از این روست که بندیِ قفس دنیاست.


ما همیشه در حال رفتنیم و جستجو و گشتن و گشتن.

آن هم با همان یک پای لنگ، با یک چشم و یک دست و تنها با همان یک بال.

روشن است که لنگ زدن،بال بال زدن، درد دارد.

جفتِ طلب، مطلوب است ولی انسان نسبت به آن نادان است،

خیال می کند مطلوب او در زمانی نامعلوم سر به جاده گذاشته و رفته و او نیز همیشه از پی اش روان است.

مانند زامبی ها که بی هدف دنبال چیزی می گردند...




پاییز اما به نظر من از جنس دیگری است.

آن قدر زنده و مرموز است که وادارت می کند در جا، بمانی و درنگ کنی.

لَختی بایستی و نفس تازه کنی.

زیر نم باران، نفس بکشی،

تازگی را حس کنی،

با همان قلب یک چشم خودت، به دور و اطراف وجود خویش بنگری و بی آن که بال بال بزنی، وجود مرموز چیزی یا کسی را نزدیک خود حس کنی...

گمشده مطلوب.




پاییز فصل ماندن است، ایستادن ولی نه به تفکر بلکه به احساس.

می ایستی و ردّ محوی از مطلوب گمشده ات را نه در جای دور بلکه در بند بند وجود خویش، می جویی .

اصلا احساسش می کنی...

پاییز آدم طالب را مات خودش می کند.

تا یک دم بایستد و درنگ کند، ناخواسته زیر پای خودش را نگاه کند با همان یک گوش، در صدای خش خش برگ ها چیزی را جستجو کند،

شاید رمزی و رازی همینجا در حال ایستاده و درست زیر پای او گشوده شود.

آری.

پاییز خنک و زنده و مرموز است،

فصل ایستادن، فصل درنگ و نفس کشیدن و تازگی است.


سوسن چراغچی

9 مهر 1399

انسان
۱۲
۳
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
فقط نویسنده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید