ویرگول
ورودثبت نام
سوسن چراغچی
سوسن چراغچیفقط نویسنده
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

قاضی امور مهمّه


قاضی ویژه قتل بود.

شاید تحت تاثیر شرایط و اقتضائات شغل قضاوت بود که نگاه و رفتار و گفتارش، او را در نگاه نخست، سرسخت و دُگم نشان می داد.

با این وجود در همان جلسه اول بود که فهمیدم در این برداشت از شخصیت او سخت در اشتباه هستم.

در واقع در میان حاضرین، اولین حامی میراث فرهنگی، خود او بود.


ما در این جلسات که اساسا مربوط به اصلاح قانون میراث فرهنگی بودند، راجع به محیط زیست نیز حرف می زدیم. موضوعی که همیشه و در همه حال جذابیت های فراوانی برای مخاطبین دارد.

در این رشته جلسات ، از ارتباط نزدیک و تنگاتنگ میان حمایت از میراث فرهنگی و حفاظت از محیط زیست صحبت می کردم و می کوشیدم جمع حاضر را متقاعد کنم که این دو مقوله باید چارچوب حقوقی واحد داشته باشند.

به بیان دیگر ، شایسته است حمایت کیفری از این دو حوزه، در یک فصل واحد از قانون پیش بینی شود تا بدین ترتیب هم بر ارتباط دو موضوع با یکدیگر صحّه گذارده شده و اجرای مواد قانونی مربوط به هر یک از آن ها هماهنگ با یکدیگر صورت گیرد و هم با چنین اقدامی، در زمینه ارتباط تنگاتنگ میراث فرهنگی و محیط زیست فرهنگ سازی شود.

به قطع یقین، یکی از حوزه های مهم فرهنگ سازی در خصوص موضوعات میراث فرهنگی و محیط زیست، متن قانون است و از نتایج مهم این فرهنگ سازی بوسیله قانون، می تواند این باشد که در آینده، پذیرش لازم برای مدیریت این دو حوزه توسط یک دستگاه اجرایی بوجود آید.

شاید تحت تاثیر گفتگو های مفصل ما راجع به ارتباط میراث فرهنگی و محیط زیست بود که او در یکی از این جلسات با خنده به حضار گفت تازه می فهمد که بیست سال پیش اشتباه کرده که قاضی ویژه قتل شده بود. او در اصل می بایست قاضی محیط زیست می شد و ای کاش قوه قضاییه در زمینه علایق قضات استعداد سنجی کرده بود.

او علاوه بر آن که درک خوبی از میراث فرهنگی داشت، عاشق محیط زیست و گیاهان و حیوانات هم بود و خیلی دلش می خواست باغ وحشی پیدا کند که زرافه داشته باشد تا بتواند زرافه را از نزدیک ببیند. طبعا بجز زرافه هر حیوان دیگری را که در باغ وحش پیدا بشود، از نزدیک دیده بود. از اشتیاقی که در کلامش موج می زد می شد فهمید که انگار دیدن این حیوان قشنگ، تنها کاری است که در زندگی انجام نداده و می بایست خیلی زود انجامش می داد.

روزی، دیرتر از سایرین به جلسه آمد و به محض این که نشست، تعریف کرد که آن روز در دادگاه هر قدر تلاش کرده بود تا دختری را راضی کند که از درخواست خود برای قصاص پدرش صرف نظر کند، نتوانسته بود رضایت دختر را بگیرد. دختر بعنوان ولی دم همچنان خواهان قصاص پدر خود بود. می گفت: هرچه با دختر حرف زدم قبول نکرد که نکرد.

بعد از چند جمله کوتاه راجع به این ماجرا سکوت کرد و سر به زیر انداخت. مثل روز روشن بود که این رویداد تلخ، مرد قاضی را سخت آزرده بود و سنگینی آن روز سخت در سکوت سنگین او بخوبی نمایان بود.

او که سال ها عهده دار شغل قضاوت بود با تعریف این رخداد در همان چند جمله کوتاه ، می خواست این حقیقت مهم را بگوید که راستی جامعه ما به کجا می رود؟؟؟




امروز برایمان تعریف کرد، چند سال پیش در خواب دیده بود که دو مامور او را گرفته و با توسری و اُردنگی کشان کشان با خود می بردند.

او مات و متحیر از این رفتار نادرست به آنها اعتراض کرده بود که به چه جرمی مرا گرفته اید؟

آخر چرا مرا می زنید؟!

آن دو مامور جواب داده بودند: حرف نزن و راهت را برو.

او گفته بود: من خودم قاضی «امور مهمه» هستم.

و آنها جواب داده بودند،

هرچه می خواهی باش... نوبتی است و امروز نوبت توست!

سوسن چراغچی

1 مرداد 1397

۴
۱
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
فقط نویسنده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید